Dag 123: pompommetjes en andere projecten...
Pompommetjes… Iets met surprises en best rustgevend. Gewoon lekker iets maken waarbij ik totaal niet hoef na te denken; bolletje wol, knippen, knopen en klaar. Heerlijk!
18 nov 2026 20:00
Pompommetjes… Iets met surprises en best rustgevend. Gewoon lekker iets maken waarbij ik totaal niet hoef na te denken; bolletje wol, knippen, knopen en klaar. Heerlijk!
17 nov 2026 19:53
Nou, dat gesprek met de bedrijfsarts stelde niet zo heel veel voor. Een arbeidsconflict, dat is wat het is. Belangrijk is dat ik het gesprek aanga met mijn leidinggevende. Alsof ik dat zelf nog niet wist… Nou ja, soms hoop je toch op iets meer richting of een concreet antwoord.
16 nov 2026 21:15
Soms kom je iets tegen op social media waarvan je denkt: oei, deze komt wel even binnen. De tekst ging over hoe anderen soms zeggen: “You handled it so well.” Maar wat ze niet zien, is wat er achter gesloten deuren gebeurt. Het huilen, het jezelf bij elkaar rapen en vervolgens weer naar buiten lopen alsof er niets aan de hand is. Bang, overweldigd, boos, de weg kwijt. Toch doorgaan, ook als je eigenlijk niet meer weet hoe. Ik heb heel lang gedacht dat ik sterk was, dat ik dingen gewoon kon handelen. Ik ging werken, zorgde dat alles doorging, hield alle ballen in de lucht en deed wat er van me verwacht werd. Aan de buitenkant leek het vaak prima te gaan, maar wat als sterk zijn eigenlijk betekent dat je heel goed bent geworden in verbergen hoe het echt met je gaat?
15 nov 2026 19:31
Ik was er helemaal klaar voor; de tijdlijn! Vandaag zou ik samen met Anne eens wat dieper in mijn levensverhaal duiken, maar Anne meldde zich ziek, dus dat wordt een ander moment. Dat betekent niet dat ik stil heb gezeten. Ik heb alvast een wat voorbereiding gedaan. Voor sommige gebeurtenissen moest ik zelfs een paar hulplijnen inschakelen. Er zijn namelijk genoeg momenten die me nog heel goed zijn bijgebleven, maar waarvan ik echt geen idee meer had in welk jaar ze precies plaatsvonden. Vanmorgen keek ik nog eens naar mijn tijdlijn en dacht ik: niet zo gek dat Wijn mijn beste vriend werd. De tijdlijnsessie wordt een pittige sessie! Sommige jaartallen zijn behoorlijk goed gevuld, zullen we maar zeggen.
13 nov 2026 20:36
Ik stuiter vandaag door de woonkamer. Ik wil enorm veel doen, weet niet waar ik moet beginnen en geef mezelf niet eens de tijd om rustig te eten. Dat is alweer een tijdje geleden, maar alle alarmbellen gaan meteen rinkelen, want dit is zo'n moment waarop ik precies weet hoe ik alles rustig kan krijgen; Wijn. Even dat hoofd stilzetten, de drukte dempen en niet meer zo hoeven voelen, maar dat gaan we dus niet meer doen. Dus… de kast moet eraan geloven, opruimen maar! Zeven zakken verder is de kast weer netjes.
12 nov 2026 21:14
Gisterenavond heb ik even lekker ontspannen. Dat was ook wel nodig, want er gebeurt toch behoorlijk veel de laatste tijd en eerlijk gezegd moet ik nog steeds veel huilen. Gelukkig zijn er dan van dit soort momenten waarop alles even vanzelf lijkt te gaan. Waarop ik niet hoef na te denken, niets hoef uit te leggen en gewoon mezelf kan zijn. Wat kan dat toch ontzettend fijn voelen. Sommige dingen hoeven ook nog helemaal geen naam te hebben. Ze mogen gewoon even bestaan, precies zoals ze nu zijn. Een klein glimlachje, alleen voor mezelf.
10 nov 2026 19:48
Vandaag een rustige dag. Lekker gefietst, een stuk gewandeld, het huis opgeruimd en eindelijk wat dingen gedaan die al een tijdje lagen te wachten. Het zijn van die klusjes die blijven liggen, maar waar je uiteindelijk toch blij van wordt als ze gedaan zijn. Is het thuis zijn dan toch nog ergens goed voor? Er ontstaat in ieder geval ruimte voor dingen waar ik normaal gesproken tussendoor aan probeer te denken.
9 nov 2026 21:16
En dan zit je ineens thuis en ben je toch een beetje in de war. Vandaag was ik al een dag te vroeg bij de bouwtechnische keuring, het huis stond er gelukkig nog, maar blijkbaar was ik toch wat nerveuzer dan ik dacht. Niet alleen over het huis, maar vooral over mijn ziekmelding en alles wat daar mogelijk uit voortkomt. Wat gaat er gebeuren? Hoe gaan de gesprekken verlopen? En wat betekent dit voor de komende tijd? Ondertussen schijnt de zon, het is een prachtige herfstdag en naast alle gesprekken met de vertrouwenspersoon, HR, collega's, familie en vrienden, heb ik heerlijk gewandeld Echt genoten van het mooie weer en, omdat ik het toch best lastig vind om thuis te zitten, ook maar wat extra's aan mijn studie gedaan. Sterker nog: ik ben inmiddels alweer een paar opdrachten verder dan mijn planning.
8 nov 2026 19:22
Ik dacht altijd: het lukt me wel! En uiteindelijk lukte het ook, tot op een bepaald moment. Als ik terugkijk op de afgelopen jaren, besef ik hoeveel ik eigenlijk van hier naar daar ben gehold. Mijn werk, mijn passies, mijn zorgen, nieuwe plannen… Dingen die ik graag wilde doen en dingen die nu eenmaal moesten gebeuren. En dat deed ik allemaal vanuit mijn hart, want als je ergens enthousiast over bent, voelt het niet altijd alsof je te veel hooi op je vork neemt. Je vindt het leuk, je krijgt er energie van en je wilt er gewoon voor gaan, maar wat ik me misschien onvoldoende realiseerde, is dat ook leuke dingen energie kosten. Dat besef is eigenlijk vandaag pas echt goed tot me doorgedrongen.
7 nov 2026 08:08
Ik heb twee dagen niet geschreven. Niet omdat er niets te vertellen was, maar omdat ik even tijd nodig had om te verwerken wat er is gebeurd en eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet zo goed waar ik moet beginnen. Toen ik vlak voor de zomervakantie bij mijn huidige organisatie begon, had ik een vervelende start. Ik kreeg in een gesprek met mijn leidinggevende behoorlijk de wind van voren, terwijl ik er nog maar net werkte. Daarna volgde een periode waarin ik me regelmatig genegeerd voelde. Het was geen fijne tijd, toch wilde ik niet meteen opgeven. In de zomervakantie heb ik hard gewerkt om te laten zien wat ik waard ben. Na de zomer leek het beter te gaan. Er kwam weer wat vertrouwen en tijdens een goed gesprek hebben we uitgesproken wat er voor de vakantie was gebeurd. Ik had het gevoel dat we de goede kant op gingen. Ik vind mijn werk ontzettend leuk. De doelgroep past bij me en ook de hectiek van een nieuw team vind ik juist interessant. Natuurlijk zijn er dingen die beter kunnen, maar ik ga met plezier naar mijn werk. Toch bleef er iets knagen. Ik ervaar binnen het team een bepaalde angstcultuur. Het lijkt alsof mensen niet altijd durven zeggen wat ze denken. Een collega heeft zelfs hardop uitgesproken dat ze bang is voor de leidinggevende. En dan gebeurt er weer iets. Tijdens een vergadering nam ik het op voor een collega die naar mijn idee onterecht werd aangesproken. De volgende ochtend moest ik daarover op het matje komen. Ik kreeg te horen dat ik dit soort situaties zou opstoken en achter haar rug om dingen zou doen. Ik herkende mezelf totaal niet in dat beeld, maar opnieuw voelde ik me aangevallen. We hebben uiteindelijk gesproken en de rust leek terug te keren. Tot gisteren, mijn leidinggevende was onverwacht aanwezig en tijdens de dagstart kondigde ze aan dat ze iets belangrijks wilde vertellen. Iedereen moest erbij zijn, ook al waren we eigenlijk aan het lesgeven. Ik dacht dat er iets ernstigs aan de hand was, maar het bleek te gaan om een mededeling over wie de beoordelingen uitvoert en dat ze dit niet langer kon tolereren. Geen idee waar ze precies op doelde, dus ik keek even op mijn horloge. Ik kreeg direct een felle reactie of ik ergens naartoe moest? Vervolgens kreeg ik te horen dat ze last van me had. Toen ik aangaf dat ik het vervelend vond om mijn klas zolang zonder docent te laten, kreeg ik de keuze: blijven zitten of weggaan. Ik ben weggegaan en gezegd dat ik ook last van haar heb, stom wijf. Voor de derde keer voelde ik me op deze manier terechtgewezen en deze keer was voor mij de grens bereikt. Ik laat me niet op deze manier afblaffen, het voelt inmiddels als pesten. Later hoorde ik dat er na mijn vertrek opnieuw over mij was gesproken. Er zouden allerlei verwijten zijn gemaakt over wat ik allemaal gedaan zou hebben. Ik stond ondertussen voor de klas en barstte in tranen uit. Dat vond ik misschien nog wel het ergste. Daar stond ik dan, voor de leerlingen aan wie ik zo graag lesgeef, terwijl ik mezelf bij elkaar moest proberen te rapen. Wat me vervolgens ook raakte, was dat collega's me passeerden alsof ik er niet was. Ik voelde me alleen en buitengesloten. Geen idee waarom, maar op dat moment voelde het alsof ik er helemaal alleen voor stond. Nu ik dit schrijf, komen er weer tranen in mijn ogen. Ik heb mijn werkdag afgemaakt en geprobeerd mijn lessen zo goed mogelijk te geven, maar vanbinnen was ik op. Na werk had ik even afgesproken met een collega die niet op vrijdag werkt en waar ik een goede band mee heb. Zij adviseerde me om contact op te nemen met een externe vertrouwenspersoon. Dat heb ik inmiddels gedaan. Ik heb mijn verhaal op papier gezet, omdat ik niet langer weet hoe ik hiermee om moet gaan. Maandag ga ik me ziekmelden; niet omdat ik mijn werk niet leuk vind, integendeel. Ik vind het werk en de leerlingen juist ontzettend leuk, maar ik kan niet blijven functioneren in een omgeving waarin ik me steeds opnieuw zo behandeld voel. En dan komt er ook nog een andere gedachte bij me op. Waarom raakt dit me zo? Waarom kan ik zo slecht tegen onrecht? Waarom voel ik me steeds degene die de klappen opvangt omdat ik uitspreek wat ik denk? Ik merk dat ik me behoorlijk gekleineerd voel, ik ben verdrietig, boos en vooral heel moe van de hele situatie. Het is voor mij tijd om even voor mezelf te kiezen, om afstand te nemen en niet steeds te proberen te bewijzen wat ik waard ben. Toch is er ook iets wat ik heel duidelijk voel: ik weet inmiddels best goed wat ik waard ben. Ik weet wat ik kan, hoeveel energie ik in mijn werk steek en hoeveel plezier ik haal uit de leerlingen en de doelgroep. Daar twijfel ik eigenlijk niet aan. Juist daarom voelt deze situatie zo onrechtvaardig. Ik vind het niet eerlijk en ik begrijp niet waarom ik steeds op deze manier word behandeld. Het gaat me niet om gelijk krijgen, maar om normaal en respectvol met elkaar omgaan. Het raakt me. Natuurlijk raakt het me als ik het gevoel heb dat ik onterecht word beschuldigd of publiekelijk word gekleineerd, maar dat betekent niet dat ik aan mezelf twijfel of dat ik mezelf moet bewijzen. Ik moet mezelf ook even herinneren aan iets anders: het is werk. Heel leuk werk, waar ik met veel plezier naartoe ga, maar uiteindelijk is het maar werk. Het is niet mijn hele leven en het bepaalt niet wie ik ben. Ik wil voorkomen dat ik hier straks overspannen van raak, dat is het me simpelweg niet waard. Ik ga mijn grenzen bewaken en kijken welke stappen nodig zijn om deze situatie aan te pakken. Misschien is dat ook wel een stukje van mijn eigen ontwikkeling: niet overal voor blijven vechten, niet steeds proberen te bewijzen dat ik goed genoeg ben, maar ook weten wanneer iets niet bij mij hoort. Normaliter had ik per direct ontslag genomen, voor nu neem ik gewoon even afstand, rust en nadenken over hoe ik verder wil.
4 nov 2026 21:30
Wat een mooie herfstdag vandaag! Op de fiets naar mijn werk werd ik getrakteerd op een prachtige zonsopkomst en op de terugweg was daar ook nog eens een schitterende zonsondergang. Van die momenten waarop ik even om me heen kijk en denk: wat is de wereld toch mooi. Daar kan ik dan oprecht heel gelukkig van worden, maar goed, daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben. Er is namelijk een uitspraak die me de laatste tijd nogal bezighoudt: 'Jij doet alles tegelijk!' Als ik dat hoor, gaan mijn nekharen overeind staan en dat komt niet helemaal uit de lucht vallen. Ik weet echt wel dat ik voorheen de neiging had om zoveel mogelijk tegelijk te doen. Ik zocht de pieken op, wilde van alles beleven en had blijkbaar steeds iets nodig om die kick te voelen. Om vervolgens ook weer behoorlijk diep weg te zakken. Dat patroon herken ik inmiddels wel en ik geloof ook dat het veel meer past bij de versie van mij die nog met Wijn leefde. Maar is dat nu nog steeds zo? Als ik kijk naar wat ik tegenwoordig doe, zie ik dit anders. Ik werk, ik sport en ik ga naar huis. Daarnaast volg ik een studie, maar ook dat doe ik steeds meer binnen de kaders van wat ik aankan. Ik probeer mijn weken te plannen, tijd vrij te maken voor ontspanning en niet alles vol te proppen. Natuurlijk heb ik meerdere dingen in mijn leven, maar is dat hetzelfde als alles tegelijk doen? Misschien is er wel een verschil tussen veel dingen doen en jezelf voortdurend voorbijlopen. Ik wil helemaal niet terug naar de tijd waarin ik steeds op zoek was naar de volgende uitdaging, de volgende prikkel of de volgende piek. Ik wil juist leren om dingen te doen omdat ik ze leuk vind, omdat ze bij me passen en omdat ik er energie van krijg. En ja, ik heb nog steeds veel interesses. Ik vind het leuk om te leren, te sporten, nieuwe dingen te ontdekken en mezelf uit te dagen. Maar betekent dat dat ik weer in oude patronen verval? Zo voelt het in ieder geval niet.
3 nov 2026 20:55
Vanavond zou ik naar emotieregulatietherapie gaan. Zou, inderdaad…
Maak jouw eigen website met JouwWeb