Dit is zo'n dag waarop er gewoon te weinig uren in zitten. Alle afspraken achter elkaar en eigenlijk nauwelijks een adempauze en dat terwijl ik mezelf juist had voorgenomen om wat meer te vertragen. Blijkbaar is dat dus ook een patroon: voornemen om rustiger aan te doen en vervolgens mijn dag zo vol plannen dat daar helemaal geen ruimte meer voor is. Morgen nieuwe ronde, nieuwe kansen. 

Ik was zo laat thuis dat ik eigenlijk meteen naar bed ben gegaan. Geen blog meer dus, soms moet je ook gewoon lekker gaan slapen. Een avond met oude-nieuwe vrienden, een wandeling, een volle maan, koptelefoon op en muziek in mijn oren en dan die prachtige zonsondergang… Gewoon even heerlijk bij mezelf komen. Tijdens het wandelen voelde het bijna alsof ik een beetje in een trance raakte. Niet nadenken, niet bezig zijn met wat er allemaal moet, maar gewoon lopen, muziek luisteren en kijken. Daarna heerlijk gegeten en ontzettend veel gekletst. Van die gesprekken die alle kanten op gaan en uiteindelijk ineens behoorlijk diep worden.

Wat zoek je dan eigenlijk? Wat maakt dat een huis het huis is waar je wilt wonen? Ik merk dat ik lijstjes aan het maken ben. Wat wil ik wel? Wat wil ik niet? Waar wil ik wonen? Hoe moet het eruitzien? Maar ondertussen vraag ik me ook af: is dit weer een dopamineshot?  Weer iets nieuws om naar uit te kijken of weer iets om me in vast te bijten. En toch… Wat een mooi huisje heb ik vandaag gezien. Op een plek waar ik eigenlijk nooit zou zoeken. Ik merk dat ik een enorme behoefte heb aan een nieuwe start, een plek waar ik opnieuw kan beginnen. Een huis waar Wijn nog nooit is geweest en ook nooit zal komen. Maar goed… we laten het maar even bezinken. Misschien is het gewoon een mooi huisje, misschien is het iets meer, misschien is het helemaal niets. Als dit zo moet zijn, dan zal het lopen zoals het zou moeten lopen.

Ik las vandaag een artikel over het leren verstaan van de taal van je lichaam en daar is wel het een en ander van blijven hangen. We zijn zo gewend om vooral naar ons hoofd te luisteren; denken, analyseren, oplossingen zoeken. Terwijl je lichaam ondertussen ook van alles vertelt; spanning, onrust, een knoop in je buik, je schouders die ineens helemaal vastzitten, een hoge ademhaling, maar ook ontspanning, warmte, ruimte en rust.

Alleenzaamheid. Geen typefoutje, maar blijkbaar wel een woord en eigenlijk precies het woord dat ik zocht. Ik luister zo nu en dan naar een podcast en deze keer was dat van Pakje Fris. Ze had een paar interessante thema's en één daarvan was alleenzaamheid, dat is dus niet hetzelfde als eenzaam zijn. Het gaat meer over het gevoel dat je alleen bent, terwijl je eigenlijk een partner, vrienden en familie om je heen hebt. Gisteren sprak ik mijn moeder nog even kort en zij gaf aan dat ze het wel erg eenzaam vindt. Ik geloof niet dat ik het echt eenzaam vind. Ik heb mensen om me heen en ik weet dat ik altijd iemand kan bellen, maar als ik alleen thuiskom, voel ik me wel vaak alleen. Dus alleenzaamheid, mooi woord eigenlijk.

Eigenlijk weet je de waarheid zelf ook wel, maar als iemand het dan hardop tegen je zegt, komt het toch ineens heel anders binnen.

Vandaag was zo'n feestdag waarop het eigenlijk overal om bier lijkt te draaien. Eerlijk is eerlijk: ik heb dat zelf ook altijd gedaan. Ik vond het gezellig, een drankje erbij, lekker met elkaar, beetje kletsen… zo zag gezelligheid er voor mij gewoon uit. Maar nu ik niet drink, viel het me ineens enorm op hoeveel er eigenlijk gedronken wordt en ik merk dat ik dat nog steeds lastig vind. Dat idee van: je doet toch gewoon gezellig even een drankje? Dat vind ik misschien nog wel één van de moeilijkste dingen. Mijn zus vroeg vandaag heel terecht: “Maar is het dan ook echt gezellig na een heleboel bier?”

Vandaag bedacht ik me opeens: dit zijn precies de momenten waarop ik vroeger ging drinken. Zo moe van alles, een hoofd dat maar doorgaat en dan wijn. Niet eens per se omdat ik zin had in wijn, maar omdat ik wist dat ik daarmee kon ontspannen en vandaag mis ik dat. Niet de wijn, maar wel een manier om te ontspannen.

Twee maanden precies. 18 juli, de dag waarop het begon en vandaag ben ik vooral… moe. Echt moe moe moe. De sessies en alles wat daarbij komt kijken vragen behoorlijk veel van me. Gisteren heb ik weer ontzettend veel ontdekt over mijn eigen proces en sommige dingen komen gewoon heel erg binnen. Bijvoorbeeld dat wanneer iemand naar mij kijkt, diegene een mooie vrouw ziet. Alleen zie ik dat zelf niet en juist dat maakt me verdrietig. Dat ik op meerdere vlakken aan zelfdestructie doe, wist ik ergens natuurlijk wel, maar het is toch confronterend om dat zo uitgesproken te horen. En dan was er gisterenavond ineens een momentje waarop ik echt ontspande, door mijn tranen heen. Mijn schouders gingen naar beneden en ik voelde me heel kwetsbaar.