Dag 118: zeven zakken verder.

Gepubliceerd op 13 november 2026 om 20:36

Ik stuiter vandaag door de woonkamer. Ik wil enorm veel doen, weet niet waar ik moet beginnen en geef mezelf niet eens de tijd om rustig te eten. Dat is alweer een tijdje geleden, maar alle alarmbellen gaan meteen rinkelen, want dit is zo'n moment waarop ik precies weet hoe ik alles rustig kan krijgen; Wijn. Even dat hoofd stilzetten, de drukte dempen en niet meer zo hoeven voelen, maar dat gaan we dus niet meer doen. Dus… de kast moet eraan geloven, opruimen maar! Zeven zakken verder is de kast weer netjes. 

Tussendoor nog even naar mijn financieel adviseur, want vandaag is het zover: het renteaanbod wordt aangevraagd en daar komen we natuurlijk niet zomaar. We zijn inmiddels zo'n honderd vragen verder; overlijden, werkloosheid, arbeidsongeschiktheid, pensioen en nog een heleboel andere zaken. Hoe ik daarover denk? Waaaaa! Geen idee eigenlijk. Wordt misschien ook wel eens tijd om daarover na te denken, dus dat hebben we vandaag ook maar meteen op een rijtje gezet. De koopovereenkomst is zo goed als getekend en gaat straks de deur uit. Het gaat dus echt gebeuren!

Vandaag werd ik ook nog even gewezen op iets anders. Op de houding die ik kan aannemen wanneer ik me eigenlijk heel bang of onzeker voel. Aan de buitenkant lijkt het dan alsof ik alles prima onder controle heb. Ik ben sterk, weet wat ik doe en laat me niet zomaar uit het veld slaan. Vroeger herkende ik dat helemaal niet. Ik dacht waarschijnlijk gewoon dat ik zo was; sterk, zelfstandig en iemand die het allemaal wel regelt, maar inmiddels begin ik te begrijpen dat er iets anders onder zit. Dat die sterke houding ook een manier is om mezelf te beschermen. Om niet te hoeven laten zien dat ik bang ben, twijfel of het even niet weet. Ik weet inmiddels ook wel wat er gebeurt als ik die bescherming te lang omhoog moet houden. Dan gaat het een tijdje goed. Ik houd alle ballen hoog, laat niet veel merken en doe alsof ik alles onder controle heb, totdat het niet meer gaat. Dan stort ik uiteindelijk keihard in en ik spreek uit ervaring.

Het is helemaal niet de bedoeling dat ik die sterke kant van mezelf kwijtraak. Ik wil nog steeds zelfstandig zijn, dingen aanpakken en vertrouwen op mezelf, maar ik wil niet meer dat sterk zijn betekent dat ik alles maar moet volhouden. Ik mag ook eerder laten zien dat iets me raakt, dat ik bang ben, onzeker ben of het even niet weet. Zonder dat ik daarmee meteen minder sterk ben. Dit is voor mij wel een belangrijk stukje van dit traject: leren dat ik mezelf niet voortdurend hoef te beschermen tegen de buitenwereld, maar ook mag toestaan dat iemand ziet hoe het echt met me gaat.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.