Gisterenavond heb ik even lekker ontspannen. Dat was ook wel nodig, want er gebeurt toch behoorlijk veel de laatste tijd en eerlijk gezegd moet ik nog steeds veel huilen. Gelukkig zijn er dan van dit soort momenten waarop alles even vanzelf lijkt te gaan. Waarop ik niet hoef na te denken, niets hoef uit te leggen en gewoon mezelf kan zijn. Wat kan dat toch ontzettend fijn voelen. Sommige dingen hoeven ook nog helemaal geen naam te hebben. Ze mogen gewoon even bestaan, precies zoals ze nu zijn. Een klein glimlachje, alleen voor mezelf.
En dan is er nog iets wat ik eigenlijk best gek vind. Ik ben gewoon bang om mijn leidinggevende een berichtje te sturen. Een simpel berichtje, meer niet. Dit zegt ook wel iets over hoe ik me de afgelopen tijd op mijn werk heb gevoeld. Ik merk dat het idee van contact met mijn leidinggevende me heel onrustig maakt. Ondertussen krijg ik wel veel mooie berichtjes van collega's en leerlingen, dat doet me ontzettend goed en het raakt me. Ik weet het eigenlijk allemaal niet zo goed. Wat ik wel weet, is dat er gepraat moet worden, want op deze manier gaat mijn hoofd met mij aan de haal. Ik blijf nadenken, afwegen, vragen stellen en proberen te begrijpen wat er allemaal gebeurt en ondertussen word ik er niet bepaald fitter van.
Ik weet inmiddels ook niet meer zo goed hoe je kunt stoppen met moe zijn. Ik slaap veel, neem rust en probeer mijn dagen rustig in te vullen. Dit voelt alleen niet als gewone vermoeidheid die je met een paar goede nachten slaap weer oplost. Het is een ander soort moeheid, eentje die niet alleen in mijn lijf zit, maar ook in mijn hoofd. Van alles wat er de afgelopen tijd is gebeurd, van alle gesprekken, alle emoties en alle gedachten die maar blijven doorgaan. Ook maar even een bezoekje aan de huisarts denk, ik hoef het natuurlijk niet allemaal zelf uit te zoeken.
Reactie plaatsen
Reacties