Wat je niet zag
"Het meeste gebeurde niet in mijn glas. Het meeste gebeurde in mijn hoofd."
Het gevecht in mijn hoofd
"Dan drink je toch gewoon niet?"
Die vraag heb ik weleens gehoord en eerlijk gezegd heb ik hem ook vaak tegen mezelf gezegd, want aan de buitenkant leek er niet zoveel aan de hand. Ik ging gewoon naar mijn werk, ik deed mijn boodschappen, ik sprak af met vrienden en 's avonds dronk ik een glas wijn.
Of twee... Of meer...
De meeste mensen zagen alleen dát. Wat niemand zag, was wat er de volgende ochtend al begon. Iedere ochtend hetzelfde gesprek: 'Vanavond drink ik niet.' of: 'Ik neem er echt maar één.' De hele dag hield ik me vast aan dat voornemen. Tot ergens aan het einde van de middag, dan begon de onderhandeling.
"Iedereen drinkt weleens."
"Maak het niet groter dan het is."
"Na zo'n dag werken heb ik het toch verdiend?"
"Morgen stop ik echt."
En zo ging het, iedere dag. Niet het drinken maakte me uiteindelijk het meest moe en het eindeloze denken over drinken; het plannen, het onderhandelen, het goedpraten, het schuldgevoel en de belofte aan mezelf die ik de volgende ochtend opnieuw deed.
Dat is wat niemand zag en misschien begreep ik het zelf ook pas veel later. Ik was niet alleen moe van de wijn, ik was vooral moe van het gevecht in mijn eigen hoofd.
De derde in onze relatie
Ik ging best vaak vreemd toen ik met Wijn was. Niet met een ander persoon, met Paracetamol. 's Avonds was de wijn er en 's ochtends jij.
Achteraf gezien besef ik pas hoe normaal ik dat ben gaan vinden, alsof het erbij hoorde. Eerst mezelf verdoven en daarna mezelf weer oplappen om vervolgens het hele rondje weer opnieuw te doen. Nu ik gestopt ben, lees ik best veel en dus ook wat regelmatig paracetamol in combinatie met alcohol eigenlijk met je lichaam kan doen. Niet bepaald de slimste combinatie.
Bijna standaard begon mijn dag met een paar paracetamolletjes. Niet omdat ik hoofdpijn had van een feestje, maar omdat ik mezelf weer een beetje op de been wilde krijgen. Zodat ik gewoon kon werken en niemand iets aan me zou merken. Nu realiseer ik me hoe vanzelfsprekend dat was geworden, een paar paracetamol in de ochtend hoorde gewoon bij mijn routine.
Inmiddels gebruik ik ze soms nog steeds. Niet omdat ik de avond ervoor heb gedronken, maar omdat mijn lichaam moet wennen aan een leven zonder alcohol. Hoofdpijn hoort nu eenmaal bij de afkickverschijnselen. Het verschil is alleen dat ik nu weet waar ik naartoe werk. Vroeger slikte ik paracetamol om de gevolgen van het drinken weg te poetsen. Nu gebruik ik ze af en toe terwijl mijn lichaam juist aan het herstellen is.
Maak jouw eigen website met JouwWeb