Patronen:

  • Op dieptepunten radicale beslissingen nemen (huis kopen, nieuwe baan, opleiding starten, enz.)
  • Alles in een keer aan willen pakken (stoppen met  wijn, extreem sporten, diëten, grote plannen maken, enz.)
  • Alle drank uit huis, dit wordt trouwens aangeraden door allerlei instanties, maar gezien de supermarkt om de hoek is, ik dit niet heel zinvol vind.

De avond waarop ik mezelf kwijtraakte

Sommige herinneringen draag je liever niet met je mee. Toch zijn het vaak juist die herinneringen die je iets proberen te vertellen.

Er was een feestje. Een gezellige zomeravond. Mensen praatten, lachten en er werd veel gedronken. Ik deed mee, zoals zo vaak. Op dat moment voelde het normaal. Gezellig zelfs.

Tot het niet meer gezellig was.

Het enige wat ik me nog goed herinner, is dat ik een paar uur later wakker werd met een gevoel van complete paniek. Alsof mijn hoofd en mijn lichaam elkaar niet meer konden vinden. Ik was niet meer mezelf.

Wat daarna gebeurde, ik verloor de controle. Ik reageerde vanuit angst en verwarring. Ik maakte keuzes die ik nuchter nooit zou hebben gemaakt.

De volgende ochtend werd ik wakker met iets dat veel erger was dan hoofdpijn. Schaamte, die diepe, allesoverheersende schaamte waarbij je jezelf afvraagt: Heb ik dit echt gedaan?

Die avond heeft veel kapotgemaakt. Niet alleen het vertrouwen van de mensen om mij heen, maar vooral het vertrouwen in mezelf. Ik besefte dat ik iemand kon worden die ik helemaal niet wilde zijn.

Het was niet de eerste keer dat alcohol mij verder bracht dan ik ooit van plan was. Maar, het was wel een avond waarop ik voor het eerst dacht: 'Als ik zo doorga, raak ik steeds verder verwijderd van de vrouw die ik eigenlijk ben.'

Ik schrijf dit niet om mezelf te veroordelen, ik schrijf dit, omdat ik nooit wil vergeten hoe machteloos ik me de volgende ochtend voelde. Soms moet je terugkijken om te begrijpen waarom je vandaag een andere keuze maakt.

De spiegel van anderen

Een paar jaar geleden volgde ik al eens een traject. Ik dacht eerlijk gezegd dat ik dat hoofdstuk wel afgesloten had, tot ik laatst mijn oude schriftje weer opensloeg. Tussen de aantekeningen vond ik opdrachten, lijstjes, tekeningen, inzichten en twee brieven: één van mijn zus en één van mijn beste vriendin. Ik las ze alsof ik ze nog nooit eerder had gezien.

Destijds was ik vooral bezig met één doel: stoppen met drinken, nu lees ik iets heel anders. Ik lees een vrouw die zichzelf volledig verantwoordelijk hield voor alles en iedereen en ik lees twee mensen die mij iets probeerden duidelijk te maken. Niet dat ik hen kapot had gemaakt, maar dat zij zagen hoe ík langzaam verdween. Dat vond ik misschien nog wel het moeilijkst om te lezen. In mijn hoofd had ik een lijstje gemaakt van alle schade die ik had aangericht. Zij schreven juist dat ze zich zorgen maakten om mij, dat ze mij steeds verder zagen afglijden en dat ze hoopten dat ik mezelf weer terug zou vinden.

Tussen de aantekeningen stond nog meer. Woorden als:

  • alles of niets
  • ik hoor er niet bij
  • grote plannen
  • hoogtes en dieptes
  • verlatingsangst

En ergens midden op een bladzijde stond één woord heel groot omcirkeld.

Zelfbeeld.

Misschien was dat wel de kern. Ik dacht jarenlang dat alcohol mijn grootste probleem was, maar als ik nu teruglees, zie ik dat alcohol vooral mijn manier was om niet te hoeven voelen wat daaronder zat. Het slechte zelfbeeld, de overtuiging dat ik tekortschiet, het altijd maar doorgaan en het idee dat ik alles alleen moest oplossen.

Er stond nog een zin in mijn schrift die me opnieuw raakte: "Je wilde jezelf weer worden, zonder drank."

Toen las ik hem, nu begrijp ik hem pas. Deze keer wil ik niet alleen stoppen met drinken. Ik wil ook degene terugvinden die al die tijd onder de wijn verborgen zat. Wijn was de deken, de verdoving, de pauzeknop, maar onder die deken ligt nog van alles; herinneringen, patronen, overtuigingen en dingen waarvan ik jarenlang dacht dat ik ze allang verwerkt had.