Ik heb twee dagen niet geschreven. Niet omdat er niets te vertellen was, maar omdat ik even tijd nodig had om te verwerken wat er is gebeurd en eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet zo goed waar ik moet beginnen.
Toen ik vlak voor de zomervakantie bij mijn huidige organisatie begon, had ik een vervelende start. Ik kreeg in een gesprek met mijn leidinggevende behoorlijk de wind van voren, terwijl ik er nog maar net werkte. Daarna volgde een periode waarin ik me regelmatig genegeerd voelde. Het was geen fijne tijd, toch wilde ik niet meteen opgeven. In de zomervakantie heb ik hard gewerkt om te laten zien wat ik waard ben. Na de zomer leek het beter te gaan. Er kwam weer wat vertrouwen en tijdens een goed gesprek hebben we uitgesproken wat er voor de vakantie was gebeurd. Ik had het gevoel dat we de goede kant op gingen.
Ik vind mijn werk ontzettend leuk. De doelgroep past bij me en ook de hectiek van een nieuw team vind ik juist interessant. Natuurlijk zijn er dingen die beter kunnen, maar ik ga met plezier naar mijn werk. Toch bleef er iets knagen. Ik ervaar binnen het team een bepaalde angstcultuur. Het lijkt alsof mensen niet altijd durven zeggen wat ze denken. Een collega heeft zelfs hardop uitgesproken dat ze bang is voor de leidinggevende.
En dan gebeurt er weer iets. Tijdens een vergadering nam ik het op voor een collega die naar mijn idee onterecht werd aangesproken. De volgende ochtend moest ik daarover op het matje komen. Ik kreeg te horen dat ik dit soort situaties zou opstoken en achter haar rug om dingen zou doen. Ik herkende mezelf totaal niet in dat beeld, maar opnieuw voelde ik me aangevallen. We hebben uiteindelijk gesproken en de rust leek terug te keren.
Tot gisteren, mijn leidinggevende was onverwacht aanwezig en tijdens de dagstart kondigde ze aan dat ze iets belangrijks wilde vertellen. Iedereen moest erbij zijn, ook al waren we eigenlijk aan het lesgeven. Ik dacht dat er iets ernstigs aan de hand was, maar het bleek te gaan om een mededeling over wie de beoordelingen uitvoert en dat ze dit niet langer kon tolereren. Geen idee waar ze precies op doelde, dus ik keek even op mijn horloge. Ik kreeg direct een felle reactie of ik ergens naartoe moest? Vervolgens kreeg ik te horen dat ze last van me had. Toen ik aangaf dat ik het vervelend vond om mijn klas zolang zonder docent te laten, kreeg ik de keuze: blijven zitten of weggaan. Ik ben weggegaan en gezegd dat ik ook last van haar heb, stom wijf. Voor de derde keer voelde ik me op deze manier terechtgewezen en deze keer was voor mij de grens bereikt. Ik laat me niet op deze manier afblaffen, het voelt inmiddels als pesten.
Later hoorde ik dat er na mijn vertrek opnieuw over mij was gesproken. Er zouden allerlei verwijten zijn gemaakt over wat ik allemaal gedaan zou hebben. Ik stond ondertussen voor de klas en barstte in tranen uit. Dat vond ik misschien nog wel het ergste. Daar stond ik dan, voor de leerlingen aan wie ik zo graag lesgeef, terwijl ik mezelf bij elkaar moest proberen te rapen. Wat me vervolgens ook raakte, was dat collega's me passeerden alsof ik er niet was. Ik voelde me alleen en buitengesloten. Geen idee waarom, maar op dat moment voelde het alsof ik er helemaal alleen voor stond. Nu ik dit schrijf, komen er weer tranen in mijn ogen. Ik heb mijn werkdag afgemaakt en geprobeerd mijn lessen zo goed mogelijk te geven, maar vanbinnen was ik op. Na werk had ik even afgesproken met een collega die niet op vrijdag werkt en waar ik een goede band mee heb. Zij adviseerde me om contact op te nemen met een externe vertrouwenspersoon. Dat heb ik inmiddels gedaan. Ik heb mijn verhaal op papier gezet, omdat ik niet langer weet hoe ik hiermee om moet gaan. Maandag ga ik me ziekmelden; niet omdat ik mijn werk niet leuk vind, integendeel. Ik vind het werk en de leerlingen juist ontzettend leuk, maar ik kan niet blijven functioneren in een omgeving waarin ik me steeds opnieuw zo behandeld voel.
En dan komt er ook nog een andere gedachte bij me op. Waarom raakt dit me zo? Waarom kan ik zo slecht tegen onrecht? Waarom voel ik me steeds degene die de klappen opvangt omdat ik uitspreek wat ik denk? Ik merk dat ik me behoorlijk gekleineerd voel, ik ben verdrietig, boos en vooral heel moe van de hele situatie. Het is voor mij tijd om even voor mezelf te kiezen, om afstand te nemen en niet steeds te proberen te bewijzen wat ik waard ben. Toch is er ook iets wat ik heel duidelijk voel: ik weet inmiddels best goed wat ik waard ben. Ik weet wat ik kan, hoeveel energie ik in mijn werk steek en hoeveel plezier ik haal uit de leerlingen en de doelgroep. Daar twijfel ik eigenlijk niet aan. Juist daarom voelt deze situatie zo onrechtvaardig. Ik vind het niet eerlijk en ik begrijp niet waarom ik steeds op deze manier word behandeld. Het gaat me niet om gelijk krijgen, maar om normaal en respectvol met elkaar omgaan. Het raakt me. Natuurlijk raakt het me als ik het gevoel heb dat ik onterecht word beschuldigd of publiekelijk word gekleineerd, maar dat betekent niet dat ik aan mezelf twijfel of dat ik mezelf moet bewijzen.
Ik moet mezelf ook even herinneren aan iets anders: het is werk. Heel leuk werk, waar ik met veel plezier naartoe ga, maar uiteindelijk is het maar werk. Het is niet mijn hele leven en het bepaalt niet wie ik ben. Ik wil voorkomen dat ik hier straks overspannen van raak, dat is het me simpelweg niet waard. Ik ga mijn grenzen bewaken en kijken welke stappen nodig zijn om deze situatie aan te pakken. Misschien is dat ook wel een stukje van mijn eigen ontwikkeling: niet overal voor blijven vechten, niet steeds proberen te bewijzen dat ik goed genoeg ben, maar ook weten wanneer iets niet bij mij hoort. Normaliter had ik per direct ontslag genomen, voor nu neem ik gewoon even afstand, rust en nadenken over hoe ik verder wil.
Reactie plaatsen
Reacties