Dag 113: wat gebeurt er als ik het niet doe?

Gepubliceerd op 8 november 2026 om 19:22

Ik dacht altijd: het lukt me wel! En uiteindelijk lukte het ook, tot op een bepaald moment. Als ik terugkijk op de afgelopen jaren, besef ik hoeveel ik eigenlijk van hier naar daar ben gehold. Mijn werk, mijn passies, mijn zorgen, nieuwe plannen… Dingen die ik graag wilde doen en dingen die nu eenmaal moesten gebeuren. En dat deed ik allemaal vanuit mijn hart, want als je ergens enthousiast over bent, voelt het niet altijd alsof je te veel hooi op je vork neemt. Je vindt het leuk, je krijgt er energie van en je wilt er gewoon voor gaan, maar wat ik me misschien onvoldoende realiseerde, is dat ook leuke dingen energie kosten. Dat besef is eigenlijk vandaag pas echt goed tot me doorgedrongen.

We zijn met z'n allen zo gewend om maar door te gaan. Er is altijd wel iets te doen, iets te regelen, iets te leren of iets wat nog op je lijstje staat, maar wanneer plan je nou eigenlijk bewust tijd voor jezelf in? Niet omdat je moe bent en niet meer kunt, maar gewoon omdat je die tijd nodig hebt? Ik begin steeds meer te beseffen dat herstellen geen verloren tijd is. Dat je niet voortdurend iets nuttigs hoeft te doen en dat rust nemen niet betekent dat je opgeeft. Soms heb je gewoon wat afstand nodig en vaak komt dat besef pas op het moment dat je emmer al heel wat keren is overgelopen.

Tijdens mijn gesprek met Anne hebben we dit onderwerp besproken. Ze stelde me een vraag die behoorlijk binnenkwam: 'Waar ga je elke keer over je eigen grens heen? En wat gebeurt er als je dat nou eens niet doet?' De tranen kwamen eigenlijk uit het niets en nu, terwijl ik dit opschrijf, komen ze weer. Wat gebeurt er eigenlijk als ik het niet doe? Als ik een keer niet inspring, iets niet oppak of een afspraak afzeg omdat het me even niet uitkomt? Als ik niet degene ben die alles regelt, oplost of volhoudt? Geef ik dan op? Ben ik zwak? Stel ik anderen teleur? Het zijn misschien vreemde vragen, maar blijkbaar zitten ze behoorlijk diep. Ik begin te begrijpen dat dit niet zomaar een gewoonte is die ik even kan afleren. Het zit diepgeworteld in wie ik ben en in wat ik mezelf door de jaren heen heb aangeleerd. Misschien zijn het manieren geworden om mezelf te beschermen. Door sterk te zijn, door door te gaan en door te zorgen dat ik alles onder controle houd, maar wat als ik dat niet meer hoef? Wat als ik niet steeds hoef te bewijzen dat ik het aankan?  Als ik iets mag laten liggen zonder me daar schuldig over te voelen? Ik vind dat blijkbaar nog best ingewikkeld. Grenzen aangeven is voor mij niet per se het leren om vaker nee te zeggen, maar het is vooral leren verdragen wat er daarna gebeurt. De gedachte dat iemand teleurgesteld kan zijn, dat iets niet afkomt of dat ik niet aan alle verwachtingen voldoe.

Er was nog iets wat tijdens mijn gesprek met Anne aan bod kwam. Hoe denken de mensen die mij dierbaar zijn eigenlijk over mij? En nog wel belangrijker: hoe denk ik dat zij over mij denken? Ik merk dat daar best wat overtuigingen zitten: 'Ze doet alles tegelijk.' 'Ze is een ongeleid projectiel.' 'Ze denkt niet na.' En weet je? Ik ben daar zo klaar mee. Ik weet dat ik voorheen gedrag heb laten zien waardoor dat beeld is ontstaan, dat wil ik helemaal niet ontkennen, maar ik ben inmiddels ook bezig met mezelf. Ik kijk naar mijn patronen en probeer bewuster keuzes te maken. Ik ben hard aan het werk om mezelf beter te begrijpen en dingen anders te doen en soms zou het gewoon zo fijn zijn als mensen dat ook zien. Ik wil niet steeds het gevoel hebben dat ik me moet verantwoorden voor wie ik ben of dat ik moet bewijzen dat ik wel degelijk nadenk, keuzes maak en mijn leven op orde probeer te krijgen. Ik wil gewoon geaccepteerd worden. Niet alleen op de momenten waarop ik rustig ben, alles onder controle heb en precies doe wat anderen van mij verwachten. Maar ook met mijn enthousiasme, mijn ideeën, mijn energie en mijn soms wat chaotische hoofd, want dat hoort ook bij mij.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.