Vanavond zou ik naar emotieregulatietherapie gaan. Zou, inderdaad…
Vandaag hadden we op mijn werk een vergadering waarbij de gemoederen behoorlijk hoog opliepen. Onrecht, daar kan ik dus ontzettend slecht tegen. Als ik ergens moeite mee heb, is het wel wanneer iets niet eerlijk voelt. Ik voelde dat ik me er behoorlijk druk om maakte en dacht op een gegeven moment: weet je wat, laat ik maar gewoon rustig weggaan. Niet op de spits drijven, niet nog meer olie op het vuur gooien. Soms is het beter om even afstand te nemen. Dus stapte ik in de auto, op weg naar mijn therapie.
En toen begon het volgende hoofdstuk… Loeidruk op de weg. file, file en nog eens file. Geen beweging in te krijgen en ik voelde de frustratie langzaam oplopen. Je kent het wel: je wilt ergens komen, maar alles en iedereen lijkt je tegen te houden. Op een gegeven moment dacht ik: dit gaat hem niet worden! Het duurde even, maar uiteindelijk ben ik weer thuisgekomen.
En daar zit je dan, therapie gemist, maar vol met opgekropte emoties...
Reactie plaatsen
Reacties