Is het een verslaving of was Wijn misschien ook iets wat ik nodig dacht te hebben om de wereld wat beter aan te kunnen? Dat is een vraag die ik mezelf de laatste tijd regelmatig stel. Natuurlijk weet ik inmiddels dat ik niet zomaar één drankje kan drinken. Eén is altijd te weinig en honderd is nooit genoeg. Dat klinkt misschien grappig, maar voor mij is het eigenlijk de harde werkelijkheid. Ik weet dat ik niet kan beginnen zonder het risico te lopen dat ik niet meer stop en toch vraag ik me soms af: waarom eigenlijk?
Ik voel me op dit moment zoveel beter zonder alcohol. Ik heb meer rust, ben bewuster bezig met mezelf en begin steeds beter te begrijpen wat er in mijn hoofd en lichaam gebeurt. Maar juist nu er wat meer ruimte ontstaat, komen er ook andere vragen naar boven. Wat als ik de wijn niet alleen dronk omdat ik verslaafd ben? Wat als het ook een manier was om de wereld wat makkelijker te maken? Om minder te voelen, minder na te denken, spanning los te laten of gewoon even niet met mezelf bezig te zijn? En is dit uiteindelijk een verslaving geworden...
Ik weet ook dat verslavingsgevoeligheid in mijn familie voorkomt. Of er nu echt zoiets bestaat als een drinkersgen? Volgens mij is het iets ingewikkelder dan dat. Er zijn erfelijke factoren die een rol kunnen spelen, maar het is niet zo dat je één gen hebt dat bepaalt of je verslaafd raakt. Mijn zusjes lijken daar overigens veel minder last van te hebben, maar hoe zit dat dan bij mij? Is het aanleg, zijn het omstandigheden, zijn het gebeurtenissen uit mijn leven of is het een combinatie van alles?
Van Anne heb ik deze week ook huiswerk meegekregen. Ik moet een tijdlijn maken van mijn leven, met alle ingrijpende gebeurtenissen en dat mogen zowel mooie als minder mooie momenten zijn. En toen dacht ik: waar begin ik dan eigenlijk? Bij mijn geboorte? Bij mijn jeugd? Bij de eerste herinnering die ik heb? Of juist bij een moment waarvan ik achteraf denk dat het iets in mij heeft veranderd? Als ik zo nadenk, zijn er best veel gebeurtenissen die een plek verdienen op die tijdlijn. Mensen die belangrijk voor me zijn geweest, relaties, mijn kinderen, keuzes die ik heb gemaakt, mooie momenten, maar ook dingen die pijn hebben gedaan. Ik vraag me af wat ik onderweg over mezelf ben gaan geloven. Wanneer ben ik gaan denken dat ik sterk moest zijn? Waarom vind ik het soms zo moeilijk om mijn eigen behoeften op de eerste plaats te zetten? En welke gebeurtenissen hebben invloed gehad op hoe ik vandaag naar mezelf kijk?
Een hele interessante opdracht dus, niet alleen opschrijven wat er allemaal is gebeurd, maar ook proberen te begrijpen wat het met mij heeft gedaan. Ik vermoed dat het geen gemakkelijk lijstje wordt en kom ik dingen tegen waar ik liever niet te lang bij stilsta.
Reactie plaatsen
Reacties