Nou, het feestje van gisteren… een fiasco was het! Keihard zweten op Wij gaan zuipen, met iemand met die ik nauwelijks kende, maar nooit meer mee naar een feestje ga. Goed verhaal dit, maar weet je wat? Er zit ook een andere kant aan dit verhaal. Dit was namelijk precies de plek waar Wijn altijd aanwezig was. Het hol van de leeuw dus en eigenlijk was het helemaal oké. Ik had alle redenen kunnen bedenken om er eentje te nemen. Het had misschien best wel gezelliger geworden en zou ik wellicht wat makkelijker mee kunnen gaan in de sfeer. Maar het gekke was, ik had er helemaal geen behoefte aan en daar ben ik best een beetje trots op. Ik heb vandaag in ieder geval veel gelachen om gisteren. Ook de kansloos dronken mannen die duidelijk op zoek waren naar een prooi… Tja, daar valt ook genoeg over te vertellen. Eén ding weet ik inmiddels wel: dit soort feestjes zijn niet meer mijn ding. Tijd voor een ander soort feestje met goede muziek en beter gezelschap..
Vanmiddag had ik weer een afspraak met Anne. We hebben het gehad over mijn verleden met de vader van mijn kinderen, mijn rol binnen die relatie en alles wat daarna is gebeurd, tot aan waar ik nu sta. Soms is een verhaal zo bizar dat het bijna niet te geloven is dat het echt jouw verhaal is. Anne noemde het een horrorverhaal en als ik er zo naar kijk, is dat het ook eigenlijk wel. We zijn vandaag wel weer een stapje dichterbij gekomen bij de vraag waar mijn zelfvertrouwen zo'n enorme deuk heeft opgelopen. Hoe is dat ontstaan? Wat heeft het met mij gedaan? En welke invloed heeft het nog steeds op hoe ik naar mezelf kijk? Het zijn geen gemakkelijke gesprekken, maar ik merk dat er langzaam steeds meer puzzelstukjes op hun plek vallen.
En dan was er ook nog een mooi moment vandaag. Even genieten van de kleine dingen, samen lachen en vooral niet alles ingewikkelder maken dan het is. Ik zag vandaag een filmpje over twee mensen die samen een citroen moesten delen. De citroen werd in twee stukken gehakt, maar de één wilde het sap en de ander de schil, maar omdat ze niet met elkaar praatten, kreeg uiteindelijk niemand precies wat hij wilde. Zo simpel eigenlijk. Hoe vaak gebeurt dat niet? Dat je allebei iets anders nodig hebt, maar dat niet uitspreekt? Dat je denkt te weten wat de ander wil, terwijl dat misschien helemaal niet zo is? Het zette me aan het denken over communicatie, verwachtingen en hoe belangrijk het is om gewoon te vertellen wat je nodig hebt. Niet invullen voor een ander, maar vragen en luisteren. Al met al was het een mooie dag. Een dag waarop ik kon lachen om de gekkigheid van gisteren, trots kon zijn op mezelf en tegelijkertijd weer wat dichter bij mijn eigen verhaal kwam.
Reactie plaatsen
Reacties