Hoe vaak hoor je dat niet? Er zit er wel een kern van waarheid in, misschien ontdek je pas hoeveel kracht je hebt als je voor moeilijke situaties komt te staan. Maar de laatste tijd vraag ik me steeds vaker af of het wel klopt, want wat als je iets helemaal niet meer aankunt? Wat als je moe bent, verdrietig en eigenlijk gewoon even niet meer weet hoe je alles moet dragen? Heb je dan niet genoeg kracht? Of heb je misschien gewoon te veel gedragen?
Er is iets wat ik de afgelopen tijd veel in mijn hoofd heb gehad, maar waar ik nog niet echt over heb geschreven. Misschien omdat het nog zo vers is of omdat ik zelf nog zoek naar de juiste woorden, maar ik denk dat het tijd wordt om dit stukje van mijn leven ook op papier te zetten. Het samen is voorbij en hoewel we daar goed over hebben kunnen praten, doet het me verdriet. Ik mis het samen zijn, de warmte, de geborgenheid, het gevoel dat er iemand is bij wie je even kunt thuiskomen. En toch voelde ik me regelmatig alleen, ook al waren we samen. Meer dan anderhalf jaar lang hebben we te maken gehad met zijn ziekte. Ik heb geprobeerd er voor hem te zijn, rekening te houden met wat hij aankon en geduld te hebben. Ik heb gehoopt dat het beter zou worden; dat er weer ruimte zou komen voor ons en dat we elkaar weer wat meer zouden vinden, maar ondertussen heb ik zelf meer gedragen dan ik doorhad. Ik wist best wat ik miste, maar bleef hopen dat het zou veranderen. Nog even volhouden, nog even geduld hebben, misschien wordt het straks beter en nu merk ik hoe moe ik eigenlijk ben. Ik wil daarmee niet zeggen dat hij de schuldige is; ziek zijn is niet iets waar je voor kiest. Ik weet dat deze periode ook voor hem moeilijk is geweest en nog steeds is, maar ik begin wel in te zien dat ik er zelf ook ben, dat mijn behoeften er ook toe doen. Dat ik niet eindeloos kan blijven geven zonder me af te vragen wat het met mij doet. Soms vraag ik me ook weleens af hoe het was gelopen als hij niet ziek was geworden. Hadden we elkaar dan makkelijker gevonden? Was er dan meer ruimte geweest voor ons? Of waren we uiteindelijk ook tegen andere dingen aangelopen? Ik weet het niet en ik denk dat ik daar ook nooit een antwoord op zal krijgen.
Misschien kunnen we veel meer aan dan we denken, maar betekent dat ook dat we alles maar moeten blijven dragen? Is kracht altijd maar doorgaan of is kracht juist erkennen dat iets te veel is geworden? Is het ook een kracht om iets los te laten waar je lang aan hebt vastgehouden, zelfs als je het nog mist, je verdrietig bent en als een deel van je het liefst terug zou rennen naar wat vertrouwd voelt? Iets kunnen dragen, betekent niet automatisch dat je het ook moet blijven dragen. Ik denk aan mijn herstel. Aan de afgelopen maanden waarin ik heb geleerd om beter naar mezelf te luisteren. Om te herkennen wanneer ik richting oranje ga, voordat ik in het rood beland. Om niet steeds maar door te gaan, omdat ik vind dat het moet en toch doe ik dat regelmatig. Ik denk dat ik lang heb gedacht dat ik sterk moest zijn. Dat ik dingen moest kunnen dragen, dat ik begrip moest hebben en dat ik nog wel even vol kon houden. Daardoor heb ik niet altijd op tijd gezien hoeveel energie het me kostte, maar ik ben ook maar een mens, met gevoelens, grenzen en behoeften. Met dagen waarop ik de wereld aankan en dagen waarop zelfs de kleinste dingen me te veel lijken. Dat maakt me niet minder sterk. Het maakt me menselijk.
Ik weet het antwoord op de vraag van vandaag nog niet helemaal. Krijg je wat je aankunt? Misschien ontdek je inderdaad dat je sterker bent dan je dacht, maar ik denk niet dat alles wat op je pad komt een test is die je moet doorstaan. Sommige dingen zijn gewoon zwaarder, sommige periodes vragen te veel van je en dan heb je niet nog meer veerkracht nodig, maar juist rust. Het is niet alleen de vraag hoeveel je kunt dragen, maar ook de vraag wat je eigenlijk allemaal aan het dragen bent en of alles daarvan wel van jou is om te dragen.
Vandaag voel ik me gelukkig wat beter dan gisteren. Ik heb heerlijk geslapen en dat doet een mens goed. Mijn hoofd voelt wat rustiger en ik probeer mijn aandacht weer op mijn studie te richten. Gewoon even iets anders om me mee bezig te houden; een boek erbij, opdrachten maken en proberen mijn gedachten niet steeds alle kanten op te laten gaan. Dat betekent niet dat alles ineens weg is. Er speelt nog genoeg en ik weet dat ik mezelf de tijd moet geven om alles een plekje te geven, maar vandaag voelt het iets lichter en dat is fijn.
Reactie plaatsen
Reacties