Mijn nieuwe bedel is binnen! Een feniks voor mijn honderd dagen en ik heb hem er alvast maar aan gehangen. Ik vind dat ik hem verdien. Of ik me al een feniks voel? Nou, nee, eerder een wandelend lijk; ik ben zó moe. Niet gewoon een beetje moe na een drukke dag, maar zo’n vermoeidheid waarbij alles meer moeite kost dan normaal. Ik slaap slecht, eet slecht en merk dat ik weinig energie over heb. Zelfs mijn hoofd lijkt niet meer helemaal mee te willen werken. Concentreren lukt nauwelijks en mijn gedachten voelen als een wirwar waar ik de draad steeds opnieuw in kwijtraak en dan zijn er ook nog die tranen. Ze zitten blijkbaar behoorlijk dicht aan de oppervlakte. Soms hoef ik maar even stil te staan bij wat er allemaal speelt en daar gaan we weer.
Mijn blogs voelen de laatste dagen wat zwaarmoedig of ben ik zelf gewoon zwaarmoedig? Misschien is het allebei een beetje. Ik weet het eigenlijk niet eens zo goed en ik heb geen energie om het uit te zoeken. Vandaag kwam ik weer een stukje tegen van Vos en Egel: ‘Wat als mijn tranen blijven komen?’ vroeg Egel. ‘Laat ze maar stromen. Soms maakt dat weer ruimte voor iets nieuws,’ fluisterde de vos. Goed plan, niet dat ik ze tegen kan houden, maar toch... Niet iedere traan wegredeneren, niet overal een verklaring voor zoeken en niet van mezelf verwachten dat ik morgen weer sterk kan zijn, gewoon laten komen. Mijn verstand weet best dat ik rust nodig heb, maar mijn hoofd blijft ondertussen maar doorgaan. Wat moet ik doen? Wat voel ik? Wat als ik de verkeerde keuze maak? En wat als ik straks spijt krijg? Ik zou mijn hoofd soms gewoon even op stil willen zetten, al was het maar voor een nacht. Gewoon slapen zonder wakker te worden met een hoofd vol gedachten en een lijf dat nog steeds moe is. Rust is belangrijk, juist nu en geen overhaaste beslissingen nemen omdat ik verdrietig ben. Dus ook niet terugrennen naar het vertrouwde alleen omdat het onbekende me bang maakt en dat laatste vind ik misschien wel het moeilijkst. Als ik namelijk heel eerlijk ben tegen mezelf, is er een deel van mij dat het liefst terug zou rennen. Alles weer vasthouden zoals het was. Terug naar het bekende, naar de situatie waarin ik weet hoe alles werkt. Zelfs als ik daarbij mezelf weer een beetje kwijtraak.
Maar wat heb ik eraan als ik iets vasthoud uit angst om het te verliezen, terwijl ik mezelf onderweg verlies? Ik weet het allemaal best, alleen voelt weten op dit moment niet hetzelfde als het ook kunnen. Mijn verstand kan van alles bedenken, maar mijn gevoel loopt niet echt synchroon. En als ik zo moe ben, lijkt alles ook nog eens een stuk groter en ingewikkelder. Dus misschien moet ik nu even stoppen met proberen alles op te lossen en moet ik eerst maar eens proberen wat beter te slapen, iets eten en mijn hoofd wat rust te gunnen. Al klinkt dat eenvoudiger dan het op dit moment voelt.
Over drie dagen zijn mijn honderd dagen nuchter. De feniks hangt alvast aan mijn armband, maar ik voel me nog lang niet herboren. Ik voel me vooral moe, leeg en een beetje verloren in mijn eigen hoofd. Wat een gedoe... Luduvudu. Ik ben zo hard bezig om mezelf opnieuw te leren kennen, om niet weg te lopen voor mijn gevoelens en om keuzes te maken die bij mij passen. Ondertussen is er ook verdriet om wat er niet meer is. Om iemand die er misschien niet meer op dezelfde manier voor je is. Om de vertrouwdheid, de nabijheid, de vanzelfsprekendheid van samen zijn. Ik wil gewoon even helemaal niets hoeven. Niet nadenken, niet analyseren, niet sterk zijn, geen lijstjes maken van wat ik allemaal voel en al helemaal geen beslissingen nemen. Ik wil gewoon even tegen iemand aan kunnen kruipen, een arm om me heen. Iemand die je niet vraagt wat er aan de hand is, omdat je het nu zelf even niet eens goed kunt uitleggen. Iemand bij wie de tranen gewoon mogen komen, zonder dat je ze hoeft tegen te houden of je ervoor hoeft te schamen. Dit is waar ik zo mee worstel, ik mis gewoon het gevoel dat iemand dichtbij is, dat ik even mag leunen en even niet alles zelf hoef te dragen.
Reactie plaatsen
Reacties