Dag 96: dit is mijn moment om te vertragen

Gepubliceerd op 22 oktober 2026 om 20:40

Vandaag had ik het zwaar, heel zwaar, emotioneel gezien dan. De afgelopen dagen ben ik veel bezig geweest met moeilijke beslissingen. Met loslaten, grenzen en de vraag wanneer je ergens aan blijft vasthouden en wanneer het misschien tijd is om een andere richting te kiezen. Vanmorgen heb ik daarom om hulp gevraagd bij mijn zusje en een vriendin. Ik had het moeilijk en wilde het niet alleen dragen en wat is het fijn om zulke lieve mensen om je heen te hebben. Mensen bij wie je even mag aankloppen als het allemaal wat te veel wordt, want gewoon doorgaan is op dit moment geen optie. 

Mijn zus stuurde me een stukje uit een boek dat ze had opgeschreven. Ze moest aan mij denken toen ze het las. Het komt uit Noem het geen kunst van Austin Kleon. Het gaat over stoppen, loslaten en ruimte maken voor nieuwe dingen. Over het idee dat je niet overal aan hoeft vast te houden en dat iets loslaten niet automatisch betekent dat het nooit meer terug mag komen. Eén gedachte bleef vooral bij me hangen: Als je iets loslaat, zal het er nog steeds zijn als je het nodig hebt. Maar omdat je je er niet langer aan vastklampt, heb je jezelf bevrijd om andere mogelijkheden te benutten. Je inderdaad kunt ergens aan gewend zijn. Je kunt er veel in hebben geïnvesteerd, er mooie herinneringen aan hebben en er ontzettend veel om geven en toch kan er een moment komen waarop je je afvraagt of vasthouden nog wel goed voor je is. In het boek wordt het voorbeeld gegeven van een boek dat je niet leuk vindt. Je hoeft jezelf niet door iedere bladzijde heen te worstelen. Je mag het wegleggen en een ander boek pakken. Ik moest daar wel om lachen, want was het leven maar zo eenvoudig als een boek dat je na vijftig pagina's gewoon dicht kunt slaan. De gedachte daarachter is best wel mooi, dat je niet altijd hoeft door te zetten alleen omdat je ooit ergens aan begonnen bent. Soms is doorgaan precies wat je nodig hebt en soms vraagt het juist moed om te stoppen.

En terwijl ik hierover nadenk, gebeurt er ook iets heel moois in mijn leven. Ik heb namelijk een huisje gekocht! Ons nieuwe, veilige plekje, een plek voor mijn kinderen en mij. Een nieuwe start, een eigen thuis waar we samen verder kunnen en daar zou ik natuurlijk ontzettend blij mee moeten zijn. En dat ben ik ook, maar dan slaat de paniek me ineens om de oren. Huh? Waar komt dat nou weer vandaan? Er gebeurt veel, er verandert veel, er moeten beslissingen worden genomen en er komen allerlei gevoelens bij kijken. Blijdschap, verdriet, spanning, onzekerheid en misschien ook angst voor alles wat nog gaat komen. Het is gewoon een beetje veel voor één week en ik maar denken dat ik even lekker vakantie zou hebben, even bijkomen.

Vanmiddag heb ik een wandelmeditatie gedaan. Naar buiten, mijn hoofd wat rust geven en proberen te voelen wat er eigenlijk allemaal in me omgaat en te beseffen hoeveel er eigenlijk gebeurt. Niet om alles op te lossen, maar gewoon om even bij mezelf te zijn. Wat ik wel weet, is dat ik ruimte wil maken voor een leven dat bij mij past. Sommige dingen mag ik bewaren, andere dingen mag ik loslaten en vooral belangrijk; stil blijven staan voordat ik verderga.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Maak jouw eigen website met JouwWeb