Dag 95: het is tijd...

Gepubliceerd op 21 oktober 2026 om 20:10

Wat een verdrietige dag. Waarom is het toch zo moeilijk om sommige stappen te zetten? Om beslissingen te nemen waarvan je ergens diep vanbinnen misschien al weet dat ze nodig zijn? Want zolang je geen beslissing neemt, verandert er eigenlijk niets. Alles blijft zoals het is en hoe moeilijk een situatie soms ook kan zijn, het bekende voelt toch veilig. Je weet wat je hebt, je weet wat je kunt verwachten en je hoeft niet in het onbekende te stappen. Maar wat als je die beslissing wél neemt? Wat als je het vertrouwde loslaat en op een pad terechtkomt waarvan je nog niet weet waar het naartoe gaat? Wat als daar juist ruimte ontstaat voor het leven waar je altijd van hebt gedroomd?

Dat is natuurlijk geen garantie, het nieuwe pad kan ook moeilijk zijn. Er zullen vast momenten komen waarop ik twijfel, waarop ik terugkijk en me afvraag of dit wel de juiste beslissing is, maar de mogelijkheden zijn er ook en dat maakt het zo ingewikkeld. De angst is echt, het verdriet is echt, maar de hoop op iets anders is er ook. Ik merk hoe moeilijk ik het vind om een stap te zetten die zoveel emoties met zich meebrengt. Want weten dat iets moet veranderen, betekent niet dat je er meteen klaar voor bent om het daadwerkelijk te doen. Soms zou ik willen dat beslissingen gewoon makkelijk waren. Dat je precies wist wat je moest doen en dat je gevoel vervolgens netjes met je verstand meewerkte. Helaas werkt dat niet zo. Wat ik wel weet, is dat ik mijn herstel op de eerste plaats moet zetten. Dat ik wil blijven groeien en wil ontdekken hoe mijn leven eruit kan zien als ik keuzes maak die bij mij passen en soms betekent dat dat ik iets moet loslaten, ook als dat pijn doet.

Vandaag heb ik Anne nog even gesproken, gelukkig staat er voor zondag alweer een afspraak gepland. Fijn om daar niet mee te hoeven wachten, want ik merk dat ik juist nu behoefte heb aan die steun en structuur. Ik zal vast nog een paar keer achteromkijken en ook zeker gaan twijfelen. Misschien komen er tranen en momenten waarop ik het liefst alles bij het oude zou laten. Verdriet betekent niet automatisch dat ik de verkeerde keuze maak. Soms doet een stap pijn, juist omdat er iets belangrijks aan vastzit. Dus haal ik diep adem en heel voorzichtig fluister ik in tranen tegen mezelf: Het is tijd. Je mag kiezen voor jezelf. Je mag verder. Je bent klaar voor een nieuw verhaal.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.