Dag 94: wanneer laat je een grens los?

Gepubliceerd op 20 oktober 2026 om 21:42

Een dag vol heftige emoties. Vanmorgen had ik een behoorlijk confronterend gesprek. Een gesprek waarvan ik ergens al wist dat het eigenlijk al veel eerder had moeten plaatsvinden. En toch… Halverwege de dag merkte ik dat het me ineens behoorlijk verdrietig maakte. Weten dat iets nodig is, is toch iets anders dan voelen wat het met je doet en dan begint mijn hoofd natuurlijk weer vragen te stellen. Waar ben ik eigenlijk bang voor?

Ik las vandaag een stukje uit Vos en Egel dat me raakte: ‘Waarom laat ik steeds mijn grens los?’ vroeg Egel. ‘Omdat je bang bent dat iemand anders jou loslaat,’ zei Vos. Die kwam wel even binnen, want hoe vaak laat je je eigen grens eigenlijk los omdat je bang bent voor wat er daarna gebeurt? Omdat je niet weet welke emoties er komen, hoe je daarmee om moet gaan of wat de gevolgen zijn als je ergens echt een grens trekt? Wat is een grens eigenlijk? Wanneer geef je iemand ruimte en wanneer lever je te veel van jezelf in? Wanneer blijf je ergens aan werken en wanneer is het genoeg geweest en misschien nog wel de moeilijkste vraag: wanneer moet je je eigen weg kiezen om zelf gelukkig te kunnen zijn? Ik vind dat ingewikkelde vragen, want ik wil graag rekening houden met anderen. Ik wil niemand onnodig pijn doen en ik wil ook niet zomaar iets loslaten wat belangrijk voor me is, maar tegelijkertijd begin ik mezelf steeds beter te begrijpen en welke rol ik daar zelf in neem. Ik ben niet alleen bang voor de gevolgen van bepaalde keuzes. Ik ben ook bang voor de emoties die daarbij komen kijken. Voor verdriet, onzekerheid en misschien ook voor gevoelens waarvan ik nog helemaal niet weet hoe ik ermee om moet gaan en als ik niet weet wat ik met die gevoelens aan moet, is het natuurlijk verleidelijk om de situatie maar zo te laten zoals die is dan hoef ik voorlopig ook niet te voelen wat er misschien onder zit, maar helpt dat me uiteindelijk?

En alsof mijn emoties vandaag nog niet genoeg te verwerken hadden, kreeg ik vanmiddag ineens een leuk telefoontje en daar waren ze weer: heel andere emoties! Blijdschap, enthousiasme en iets om naar uit te kijken. Best bijzonder eigenlijk, hoe je je op een dag zo verdrietig kunt voelen en even later ook weer blij kunt zijn. Ik hoef niet gelijk te beslissen wat ik met alles moet. Ik hoef niet meteen te weten waar mijn grenzen precies liggen of welke richting ik uiteindelijk kies, maar ik wil wel leren om beter naar mezelf te luisteren. Om te herkennen wanneer ik iets doe omdat ik het echt wil en wanneer ik iets doe omdat ik bang ben voor wat er gebeurt als ik het niet doe en daar begint misschien wel een grens of zoals Anne zegt: 'een nieuw pad'.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Maak jouw eigen website met JouwWeb