Een werkdag die eigenlijk gewoon te lang duurt en een balans tussen werk en privé die ver te zoeken is. Ik weet inmiddels dat dit niet te lang moet duren. Ik word er chagrijnig van en voor sporten is dan natuurlijk ook weer te weinig tijd, want ik weet inmiddels wat het gevolg is van te veel van dit soort dagen achter elkaar. Dan krijg ik al snel het gevoel dat ik alleen maar werk, slaap en eet en dat is nou precies niet hoe ik mijn leven wil inrichten.
Ik wil niet alleen maar bezig zijn met alles wat moet. Ik wil ook tijd hebben om te wandelen, te sporten, mensen te zien, te lachen, ergens heen te gaan of gewoon helemaal niets te doen. Balans is dus niet iets wat je één keer vindt en daarna hebt. Je moet hem steeds opnieuw zoeken en vandaag ben ik hem even kwijt. Morgen maar weer eens kijken waar hij gebleven is.
En wat wel echt supergrappig is? Ik merk dat mijn afbeeldingen steeds rozer worden. Eerst waren ze vooral zacht en rustig, maar inmiddels zit er steeds meer roze, blush en warmte in. Alsof de wereld op mijn afbeeldingen langzaam een beetje mooier aan het worden is. Ik lees mijn eigen blog namelijk regelmatig terug. Niet alleen om te kijken wat ik allemaal geschreven heb, maar ook om te zien wat er in de afgelopen weken eigenlijk allemaal is veranderd. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe mijn afbeeldingen eruitzien op dag 100.
Reactie plaatsen
Reacties