Dag 68: ecstatic rave of dance?

Ik hoorde de afgelopen tijd in één, of eigenlijk meerdere, podcasts iets voorbij komen waar ik nog nooit echt van had gehoord: ecstatic dance. Een vrije, meditatieve dansvorm waarbij je jezelf helemaal overgeeft aan de muziek en aan de beweging. Geen vaste pasjes, geen choreografie en ook geen alcohol of drugs. Je danst gewoon zoals je lichaam op dat moment wil bewegen. Het idee is dat je door muziek en beweging spanning kunt loslaten en meer in contact komt met je lichaam en je gevoelens en laat dat nou net aansluiten bij waar ik de afgelopen tijd mee bezig ben.

Tijdens zo'n ecstatic dance-sessie is er meestal een soort dansreis. Eerst rustig landen, een opening en warming-up en daarna ongeveer twee uur dansen. Praten doe je niet, je bent gewoon bezig met jezelf, de muziek en de beweging en blijkbaar kan dat zelfs een soort natuurlijke extase opleveren. Nou… daar ben ik dan wel benieuwd naar, want ik kan me eerlijk gezegd nog niet helemaal voorstellen hoe dit eruit gaat zien. Ik zie mezelf al een beetje om me heen kijken van: doen we dit allemaal echt? Tegelijkertijd spreekt het me ook aan, je hoeft alleen maar te bewegen zoals voor jou goed voelt. Vrijdag 2 oktober wordt mijn eerste ecstatic dance event en nu komt natuurlijk de hamvraag: Wat trek je in vredesnaam aan naar zoiets? 

Ik heb vandaag ook weer een gesprek gehad met Anne, mijn therapeut. Best grappig eigenlijk dat ik overdag soms ineens denk: Wat moest ik van Anne ook alweer doen? Iets met emoties geloof ik, ze laten zijn, niet meteen wegduwen en voelen waar ik dat eigenlijk in mijn lichaam merk. Vandaag hadden we het over diepgewortelde patronen. Dingen die blijkbaar al veel langer meedraaien dan ik misschien zelf doorheb. Aan de ene kant zit er een stoere vrouw in mij die denkt: ik kan het allemaal zelf wel, die regelt het wel, die gaat door en die heeft niemand nodig. Aan de andere kant zit er ook een behoorlijk onzekere kant, vooral als het gaat om mijn relaties met mannen. Hoe kan het dat ik aan de ene kant zo sterk en zelfstandig kan zijn en me aan de andere kant toch zo onzeker kan voelen? Daar gaan we de komende tijd verder naar kijken waar komen die patronen vandaan, hoe ze werken en wat er eigenlijk gebeurt wanneer die verschillende kanten van mij het van elkaar overnemen.