Ik las vandaag een artikel over het leren verstaan van de taal van je lichaam en daar is wel het een en ander van blijven hangen. We zijn zo gewend om vooral naar ons hoofd te luisteren; denken, analyseren, oplossingen zoeken. Terwijl je lichaam ondertussen ook van alles vertelt; spanning, onrust, een knoop in je buik, je schouders die ineens helemaal vastzitten, een hoge ademhaling, maar ook ontspanning, warmte, ruimte en rust.
In dit artikel stond ook iets over IFS-therapie: Internal Family Systems. Het idee daarachter is dat we allemaal verschillende delen in ons hebben. Ieder deel heeft zijn eigen functie en probeert ons op zijn eigen manier te helpen. Alleen kunnen die delen door stress of pijnlijke ervaringen uit het verleden een beetje in de war raken. Een deel kan bijvoorbeeld heel hard gaan werken, een ander deel wil juist vluchten en weer een ander deel probeert alles onder controle te houden en eigenlijk hebben ze allemaal dezelfde bedoeling: ons beschermen. Alleen is de manier waarop ze dat proberen niet altijd even handig, soms is die zelfs schadelijk. Dat vond ik best een bijzondere gedachte, want misschien hoef ik sommige delen van mezelf dus niet weg te duwen of te veranderen, maar moet ik er juist naar leren luisteren. Wat probeert dit deel mij eigenlijk te vertellen? Waar komt deze spanning vandaan? Waar probeert mijn lichaam mij tegen te beschermen? En dat zal ongetwijfeld ook gelden voor mijn automatische piloot. Dat was ooit gewoon een manier om mezelf staande te houden en heeft het me op een bepaalde manier geholpen, ook al werkt die manier nu niet meer zo goed.
Binnen IFS wordt alcoholgebruik genoemd als zo'n manier om snel pijn, spanning of overweldigende gevoelens te verdoven. De alcohol was dus niet per se de vijand, maar een oplossing die een deel van mij ooit heeft gevonden om met iets om te gaan. Alleen bleek die oplossing uiteindelijk steeds meer problemen te veroorzaken. Dat betekent niet dat alcoholgebruik daardoor goed of onschadelijk wordt, het betekent binnen IFS vooral dat je nieuwsgierig kunt worden naar wat het drinkende deel eigenlijk probeerde te doen. Dit sluit mooi aan bij wat ik gisteren schreef: Iedere keer dat ik weer dronk had dat een effect op mijn gevoelswereld. Wijn was jarenlang een soort snelle tolk van mijn lichaam. Niet omdat mijn lichaam wijn nodig had, maar omdat een deel van mij blijkbaar niet wist hoe het anders met bepaalde gevoelens om moest gaan.
Mijn lijf is dus niet alleen iets waar ik last van kan hebben, het vertelt mij misschien juist heel veel over wat er in mij gebeurt. De kracht van mijn lijf, van wie ik in de kern ben. Misschien begint bewustwording wel met vertragen, even niet meteen doorgaan, niet alles oplossen, niet wegduwen, maar luisteren en zit daar een soort nulpunt. Een plek in mezelf waar het even stil wordt en waar ik niet hoef te vechten tegen al die verschillende delen, maar ze gewoon even mag ontmoeten.
Dat vind ik eigenlijk best een mooie gedachte... Ik hoef mezelf niet te repareren, ik mag mezelf eerst gewoon wat beter leren kennen.
Reactie plaatsen
Reacties