Alleenzaamheid. Geen typefoutje, maar blijkbaar wel een woord en eigenlijk precies het woord dat ik zocht. Ik luister zo nu en dan naar een podcast en deze keer was dat van Pakje Fris. Ze had een paar interessante thema's en één daarvan was alleenzaamheid, dat is dus niet hetzelfde als eenzaam zijn. Het gaat meer over het gevoel dat je alleen bent, terwijl je eigenlijk een partner, vrienden en familie om je heen hebt. Gisteren sprak ik mijn moeder nog even kort en zij gaf aan dat ze het wel erg eenzaam vindt. Ik geloof niet dat ik het echt eenzaam vind. Ik heb mensen om me heen en ik weet dat ik altijd iemand kan bellen, maar als ik alleen thuiskom, voel ik me wel vaak alleen. Dus alleenzaamheid, mooi woord eigenlijk.
Ze sprak ook over het boeddhisme en over de rust in jezelf. Dat zette me wel aan het denken. Ik ben zo vaak geneigd om die rust buiten mezelf te zoeken. In afleiding, in bezig zijn, in anderen… en natuurlijk ook in het verdoven van wat ik echt voel. Terwijl die rust helemaal niet iets is wat je ergens hoeft te vinden, het zit gewoon al in jezelf. Zij vertelt ook dat je dit helemaal niet hoeft te leren, maar dat het ontstaat wanneer je er klaar voor bent. Wanneer je stopt met steeds maar zoeken, oplossen en verdoven en wat meer gaat voelen wat er daadwerkelijk is. Dus stoppen met zoeken maar, wat ik kan die rust helemaal niet zo makkelijk vinden. Mijn automatische piloot heeft dan ook jarenlang aangestaan; doorgaan, aanpassen, denken, doen, oplossen en vooral niet te veel stilstaan bij wat er echt vanbinnen gebeurt. Dit is ook wat er gebeurt als je al jaren in een soort overlevingsstand staat. Ik merk dat ik gewoon moe ben. Niet per se omdat ik meer rust moet nemen, maar omdat ik even niet zo goed weet wie ik ben en wat mijn plek in het leven is. Dit klinkt een beetje zwaar, maar ik bedoel gewoon dat ik een beetje kwijtgeraakt ben wat ik zelf fijn vind, wie ik ben en waar ik eigenlijk behoefte aan heb. Wat vind ik leuk? Waar word ik blij van? Waar voel ik me prettig bij? En wat past eigenlijk bij mij? Best logisch als je jarenlang vooral hebt geprobeerd om alles draaiende te houden.
Iedere keer dat ik weer dronk, had dat ook effect op mijn gevoelswereld. Het veranderde hoe ik me voelde, hoe ik dacht en waarschijnlijk ook hoe ik naar mezelf keek. Het was een manier om even niet alles te hoeven voelen en nu ik niet meer drink, staat dat allemaal veel meer op de voorgrond. Dat is waarschijnlijk ook waarom ik soms zo moe ben. Ik ben niet alleen aan het leren om niet meer te drinken, ik ben ondertussen ook aan het ontdekken wie ik ben zonder dat verdovende laagje eroverheen.
Reactie plaatsen
Reacties