Eigenlijk weet je de waarheid zelf ook wel, maar als iemand het dan hardop tegen je zegt, komt het toch ineens heel anders binnen.
De naastenbijeenkomst was… bijzonder. Laat ik het daar maar op houden. Ik heb er wel iets uit meegenomen: ik moet contact blijven zoeken met mijn vrienden en familie, ook als het goed met me gaat. Ik zoek vaak pas hulp of zet pas stappen als ik al een hele tijd in het oranje zit en juist dan wordt de kans op terugval natuurlijk groter. Niet wachten tot het misgaat dus, ook contact zoeken als het gewoon goed gaat.
Wat ik ook heb meegenomen uit de naastenbijeenkomst, is dat ik dingen bespreekbaar moet blijven maken en daar zit voor mij nog wel een uitdaging. Soms vind ik iets lastig om te zeggen, dus laat ik het maar. Geen zin in gedoe, geen zin in een gesprek of omdat ik niet goed weet hoe ik het moet zeggen, maar daarmee verdwijnt het natuurlijk niet. Misschien is dat ook wel een stukje van mijn proces; niet alles inslikken omdat iets lastig is, maar leren om het uit te spreken. Ook als dat spannend of confronterend is.
Maar het mooiste gebeurde eigenlijk op de terugweg in de auto. Gewoon zeggen wat je denkt en wat je vindt. Mooi, maar ook superconfronterend. Soms is iets gewoon waar, ook al wil je het misschien liever niet horen. En toen kwam er een vraag: “Als je dat zou doen, waar ben je dan eigenlijk bang voor?” Poehee. Waar ben ik eigenlijk bang voor? Dat ik iets mis misschien? Of dat ik later spijt krijg? Dat vind ik nog best een lastige vraag. Wat ik wel weet, is dat dit mijn proces is, mijn weg en dat ik moet leren mijn eigen pad te kiezen… Of juist te leren het pad te volgen dat voor mij is uitgestippeld en hoef ik niet al te weten waar dat pad precies naartoe gaat.
Reactie plaatsen
Reacties