Mijn tweede AA-bijeenkomst is een feit en eerlijk gezegd beviel deze me beter dan vorige week. Misschien kwam het doordat er deze keer niemand voortdurend doorheen zat te hoesten. Daar kon die dame natuurlijk helemaal niets aan doen, maar het maakte de vorige keer wel wat onrustig. Deze keer voelde het rustiger, misschien begin ik ook gewoon een beetje te wennen aan het idee dat ik hier zit. Geen muntje deze keer. Wel bijna, want ik zit alweer bijna op de twee maanden. Toch ook wel weer een momentje.
Iedere week lezen we iets uit De visie van Bill. We lezen de bladzijde waarop het boekje openslaat. Mooie gedachte al zeg ik het zelf. Alsof het boek zelf maar even bepaalt wat ik vandaag nodig heb. Daarna lezen we de desbetreffende dag uit Moed om te veranderen, dag aan dag van Al-Anon. Al-Anon kende ik eigenlijk helemaal niet. Inmiddels weet ik dat het een gemeenschap is voor familieleden en vrienden van mensen met een drankprobleem. Zij delen hun ervaringen, kracht en hoop met elkaar en leren omgaan met wat alcoholisme met een gezin of relatie kan doen. De gedachte daarachter vind ik eigenlijk best bijzonder: alcoholisme raakt niet alleen degene die drinkt, maar ook de mensen eromheen en herstel kan dus ook voor die omgeving belangrijk zijn. Tegelijkertijd vind ik dit ook best lastig. Net als bij mijn vorige poging tot herstel kon ik toen eigenlijk niet bedenken wie ik nou precies verkeerd had bejegend. Ik dacht vooral: maar tegen wie dan? Nu begin ik wel steeds meer te zien dat het waarschijnlijk anders ligt. Ik heb denk niet altijd doorgehad wat mijn gedrag met anderen deed. Misschien heb ik wel mensen gekwetst, teleurgesteld of op een andere manier geraakt, zonder dat ik dat toen zo zag en dat vind ik dan wel confronterend. Niet omdat ik nu ineens een lijstje moet gaan maken van alles wat ik fout heb gedaan, maar wel omdat ik langzaam begin te begrijpen dat mijn alcoholgebruik niet alleen iets van mij was. Het heeft waarschijnlijk ook iets gedaan met de mensen om mij heen. Dat besef is er nu, wat ik daar vervolgens mee ga doen, is weer een volgende stap.
En dan is er nog het onderwerp sponsorschap, daar ben ik nog niet helemaal uit. Een sponsor is binnen AA iemand die je persoonlijk kan helpen bij het doorlopen van de Twaalf Stappen. Iemand die zelf al wat langer in herstel is en zijn of haar ervaring met je deelt en ik weet niet of ik daar al klaar voor ben. Toch merk ik wel dat ik steeds nieuwsgieriger word naar die Twaalf Stappen. Wie weet dat zo iemand me juist kunnen helpen om ze beter te begrijpen en ze niet alleen te lezen, maar ook echt te gaan toepassen, maar goed... Stap voor stap.
Reactie plaatsen
Reacties