Vanmiddag was er een groepsbijeenkomst met een spreker die in herstel is. Altijd bijzonder om iemand zijn eigen verhaal te horen vertellen. Er waren een paar dingen die bij mij vooral zijn blijven hangen. Dat je soms best diep moet gaan om weer te ontdekken welke plek je eigenlijk hebt in je eigen leven. En ook: je verslaving is altijd sterker; een mooie reminder voor mij om niet te denken dat ik het inmiddels allemaal wel onder controle heb, ik weet inmiddels dat ik dáár niet vanuit moet gaan. Wat zit er eigenlijk onder die craving? En welke plekken, situaties of momenten roepen automatisch bepaalde associaties op? Want soms lijkt een craving zomaar uit het niets te komen, maar waarschijnlijk zit er toch ergens een aanleiding of gevoel onder. Ook kwam het weer terug op balans; gevoelens en emoties niet steeds onderdrukken of wegduwen, want als je alles maar blijft wegstoppen, komt er uiteindelijk een moment waarop het weer naar buiten komt. Dan waren er nog woorden als nederigheid en bescheiden blijven, mensen helpen, niet denken dat je er al bent en blijven luisteren.
En dan dat spreekwoord: hoogmoed komt voor de val. Dit gaat in mijn geval helemaal niet over denken dat ik beter ben dan een ander, maar het zit veel meer in het denken dat ik het inmiddels wel gewoon kan, dat ik de hulp niet meer nodig heb en dat ik het zelf wel weet en zelf wel kan. Juist daar moet ik voor oppassen, want mijn verslaving heeft al vaker laten zien dat denken dat je het onder controle hebt, iets heel anders is dan het daadwerkelijk onder controle hebben. Ik weet alleen wel zeker dat het allemaal ergens goed voor is, dat ik dit pad niet voor niets loop: 'Je wandelt het pad zoals jij het moet wandelen om uiteindelijk te komen waar je moet zijn'. Wellicht niet de makkelijkste route, maar wel mijn route.
Ondertussen komt de naastenbijeenkomst steeds dichterbij, volgende zondag al. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit wie ik mee zou willen vragen en misschien nog wel belangrijker: waarom zou ik juist die keuze maken? Toen ik thuiskwam, stuurde mijn therapeut me een link naar een fragment van de TED Talk van Brené Brown, The Power of Vulnerability en daar gebeurt eigenlijk precies hetzelfde als waar we het vanmiddag over hadden. Ze vertelt over haar eigen zoektocht naar controle. Ze had jarenlang onderzoek gedaan en wilde begrijpen, voorspellen en vooral grip krijgen. Tot haar eigen onderzoek haar eigenlijk vertelde dat je juist moet leren leven met kwetsbaarheid en het controleren en voorspellen wat meer moet loslaten. Dat is natuurlijk precies het tegenovergestelde van wat je soms zou willen. Gewoon even een handleiding, drie stappen en klaar, maar dat is wel een beetje mijn hele reis op dit moment. Minder controleren, minder wegduwen, minder alles vooraf willen begrijpen en meer voelen, onderzoeken en ervaren wat er gebeurt. Weten wat je moet doen is iets anders dan het ook daadwerkelijk durven doen. Kwetsbaar zijn, hulp vragen, niet alles zelf willen oplossen, toegeven dat je iets niet weet en misschien zelfs iemand meenemen naar die naastenbijeenkomst zonder precies te weten wat daaruit gaat komen.
Reactie plaatsen
Reacties