O, de eerste groepsbijeenkomst is een feit. Het was eigenlijk heel gemoedelijk en vooral een soort introductie op de rest van het programma. We waren met vijf deelnemers en vier begeleiders. Iedereen zit een beetje in een andere fase: sommigen zijn al langer abstinent, anderen zijn nog maar net begonnen en ook de middelen waar mensen mee geworsteld hebben verschillen. Er wordt wel duidelijk aangestuurd op het bezoeken van meetings. Voor het eerst heb ik hardop toegegeven dat ik die drempel best wel hoog vind. Dat klinkt misschien gek, maar blijkbaar is dat dus gewoon iets waar ik nog overheen moet. Donderdagavond heb ik daarom afgesproken met één van de begeleiders om samen naar een bijeenkomst te gaan. Misschien helpt het om die eerste stap samen wat kleiner te maken. En wie weet… misschien zit ik maandag al gewoon bij mijn eerste meeting. Daar vertel ik later meer over, eerst maar eens zien of ik die drempel daadwerkelijk over stap.
En dan lees je ineens: bijeenkomst vier is voor de naasten en dan denk je toch meteen: wie zal ik nou eens meenemen? Ik vind dat eerlijk gezegd best lastig. Het mag iemand zijn die heel dichtbij je staat, maar ook iemand die wat verder van je af staat. Daardoor is de vraag misschien nog wel lastiger: wie zou voor mij bij deze bijeenkomst passen? Ik wil hier nog even rustig over nadenken. Volgens mij moet ik eerst voor mezelf helder hebben wat ik eigenlijk uit die bijeenkomst wil halen. Wat wil ik dat die persoon begrijpt? Wat hoop ik zelf mee te nemen? Dus daar ga ik maar eens rustig over nadenken.
Grappig trouwens: het eerste rondje was meteen de vraag: “Hoe zit je erbij?” Iedereen was enorm zenuwachtig en ik eigenlijk helemaal niet. Zo zenuwachtig als ik was voor mijn opname, zo rustig was ik net en toen dacht ik ineens: ben ik echt zo rustig of is dit mijn schild? Misschien is het gewoon vertrouwen, maar misschien bescherm ik mezelf nog een beetje. Voor nu voelt het in ieder geval rustig.
Reactie plaatsen
Reacties