Het liep deze week even in de soep met mijn blog. Dag 42 is er een beetje tussendoor gevallen. Niet zo gek ook, want ik dacht: ik ga toch maar even langs de huisarts. Voor ik het wist zat ik de hele middag en avond in het ziekenhuis, even een foto maken. Dat foto maken ging gelukkig best snel, maar daarna… wachten en wachten. Na een uur of wat dacht ik: laat ik maar eens vragen of ze me niet vergeten zijn. Waarop de arts zei: “Mevrouw, er liggen hier heel veel ernstige gevallen.” Oké… dat snap ik natuurlijk zelf ook nog wel. Dus ik zei: “Dan ga ik wel naar huis en stuurt u de uitslag maar door.” Waarop hij zei: “Ja, maar ik heb uw foto's nog niet gezien, dus het kan ook wel wat zijn.” Oké… en nu?! Gelukkig ging hij uiteindelijk iemand halen. Toen er een vrouwelijke arts binnenkwam en mij aansprak, moest ik gewoon huilen, want dan merk je ineens: alleen is soms ook echt alleen. Gelukkig mocht ik daarna redelijk snel naar huis met wat extra pijnstilling.
Toen ik eenmaal thuis was, gebeurde er iets wat ik de afgelopen weken eigenlijk niet meer had meegemaakt. Voor het eerst in lange tijd dacht ik: 'Nu had een wijntje eigenlijk wel lekker geweest… gewoon even ontspannen.' Best bijzonder dat die gedachte er ineens weer was, maar nog belangrijker, ik heb er niets mee gedaan. Ik heb pizza besteld en ben op tijd naar bed gegaan en dat is achteraf wel het belangrijkste vind ik. Niet dat ik geen moeilijke momenten meer heb, maar dat ik op zo’n moment blijkbaar ook een andere keuze kan maken.
Vandaag weer een nieuwe dag en ik heb niet zoveel bijzonders te melden. Gewoon even rustig aan gedaan, ook wel even lekker. Morgen staat mijn eerste groepsbijeenkomst van het vervolgtraject op de planning. Ik kreeg net nog een herinnering, dus ik kan er nu in ieder geval niet meer omheen. Ik ben benieuwd wat morgen gaat brengen; een nieuw hoofdstuk begint.
Reactie plaatsen
Reacties