Het voelt vandaag alsof ik gisteren een paar flessen wijn achterover heb geslagen, maar niets is minder waar. Ik heb aardig wat pijnstillers gekregen en dan voelt het alsof ik de hele dag met een kater rondloop. Tja… waar gaat dit mis? Je drinkt niet meer en toch heb je een kater.
Gisteren aan het einde van de dag werd ik trouwens nog gebeld door mijn behandelaar. Ook mijn individuele traject gaat nu starten; 9 september om precies te zijn. Twaalf keer op een woensdagavond in Den Haag, weer een nieuwe stap dus. Het gaat nog steeds hartstikke goed, maar tijdens de bijeenkomst van gisteren hoorde ik wel een zin die bij mij bleef hangen: “Stoppen is niet het moeilijkst.” en daar zit volgens mij wel wat in. Stoppen is één ding, maar leren waarom je deed wat je deed, oude patronen herkennen, ermee leren omgaan en uiteindelijk anders leren leven… dát wordt waarschijnlijk het echte werk. Dus door dit traject te volgen, maar ook door naar meetings te gaan, probeer ik het deze keer echt anders te doen. Het gaat erom dat ik blijf zoeken naar wat wel werkt en nieuwe dingen blijf proberen. Uiteindelijk is het namelijk heel simpel: als je doet wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg.
Iedere dag stel ik mezelf de vraag, waar ben ik trots op en ik merk dat ik dat steeds lastiger vind om te beantwoorden. Nu is dat eigenlijk best heel logisch is. In het begin waren de overwinningen heel zichtbaar: ik ben gegaan, ik heb niet gedronken, ik heb hulp gevraagd, ik heb een maand gehaald. Nu begint het meer onderdeel te worden van mijn gewone leven en zijn de veranderingen subtieler. Ik hoef niet iedere dag een spectaculaire overwinning te hebben om iets te vinden waar ik trots op ben. Ik ga mijn afbeelding 'waar ben ik trots op' op sommige dagen gewoon veranderen in: 'vandaag erken ik bij mezelf…' of 'wat heb ik vandaag nodig'
Reactie plaatsen
Reacties