Nou, daar ben ik weer.
Als ik nu terugkijk op de afgelopen week, overheerst eigenlijk vooral één gevoel: wat ben ik blij dat ik dit heb mogen doen. Vooraf vond ik het spannend. Ik had honderd praktische vragen en mijn hoofd was vooral bezig met waar ik moest parkeren, of ik op tijd zou zijn en hoe het daar allemaal zou gaan. Nu denk ik vooral: wat was het een mooie week. Intensief, soms confronterend, soms verdrietig, maar vooral bijzonder. Een week waarin ik even uit mijn gewone leven stapte en gedwongen werd om stil te staan; bij Wijn, natuurlijk, maar misschien nog wel veel meer bij mezelf. Ik begin steeds beter te begrijpen dat stilstaan niet betekent dat je niet vooruitgaat. Soms moet je juist even stilstaan om te kunnen zien welke kant je op wilt.
Terug van mijn opname en waar begin je dan? Bij het begin, lijkt me.
De reis ernaartoe ging eigenlijk prima. Het ontvangst was vriendelijk en het parkeren bleek gelukkig een stuk makkelijker dan ik vooraf in mijn hoofd had bedacht. Ik moest wel wat langer wachten voordat ik aan de intake kon beginnen, maar ach... ik was er. Tijdens de intake werd er gesproken over onder andere medicatie (voor mij niet nodig, daar ik al twee weken gestopt was) en een urine- en blaastest.
Daarna kwam misschien wel het spannendste moment van de eerste dag: kennismaken met de groep. Ik vond dat best spannend. Je stapt toch een ruimte binnen met allemaal mensen die je niet kent en waarvan je eigenlijk meteen weet dat iedereen daar met zijn eigen verhaal zit, maar mijn spanning bleek al snel niet nodig, iedereen was ontzettend lief.
De eerste dag mocht ik nog nergens aan deelnemen, deze dag was vooral bedoeld om te landen. Hoe doe je dat eigenlijk, landen? Je bent ergens waar je nog nooit bent geweest. Je telefoon ligt thuis. Je kent de mensen niet. Je weet niet precies wat er van je verwacht wordt en ondertussen staat er een heel programma voor je klaar. Misschien is landen gewoon... er zijn, kijken, luisteren en langzaam wennen.
Er is een mannen- en een vrouwenafdeling. Mijn kamergenoot is een wat oudere vrouw die er al twee weken zit. Zij was verslaafd geraakt aan een medicijn en is nu aan het afbouwen; een ontzettend lieve vrouw. Ik denk dat het enorm helpt als je op zo'n eerste dag iemand naast je hebt bij wie je je meteen een beetje op je gemak voelt. De eerste dag was uiteindelijk prima; ik had iedereen ontmoet, was nog steeds een beetje zenuwachtig, maar eigenlijk ook gewoon oké. Ik sliep goed, maar wel met een intermezzo, mijn kamergenootje viel midden in de nacht uit bed. We hebben er vooral heel hard om gelachen, ze had gelukkig niets en misschien is dat ook wel onderdeel van landen. Niet alles hoeft meteen zwaar of diep te zijn... soms valt er gewoon iemand uit bed.
Het nieuwe ritme
Inmiddels weet ik dat het leven daar behoorlijk strak georganiseerd is. Mijn dagen zagen er ongeveer zo uit:
07.30 uur – wakker worden
08.00 uur – medicatie (in mijn geval vitamines)
08.30 uur – ontbijt
09.15 uur – wandelen
10.00 uur – groepssessie + huiswerk
11.30 uur – medicatie
12.15 uur – lunch
13.45 uur – sport
15.00 uur – check-in
16.00 uur – grote groepssessie
17.00 uur – medicatie
17.30 uur – avondeten
19.30 uur – laatste sessie en bespreken van de opdracht van 10.00 uur
20.00 uur – dvd-speler aan
21.00 uur – medicatie
21.30 uur – naar bed
Een compleet ander ritme dan thuis en gek genoeg went dat best snel. Wat ik vooral merkte, was dat ik mijn beweging miste. Ik ben gewend om zelf mijn dag in te delen en lekker bezig te zijn. Gelukkig hoorde ik dat sporten vanaf maandag onderdeel van het programma zou worden.
Zeven thema's
In de groepssessies hebben we gewerkt aan zeven verschillende onderwerpen:
- Het erkennen van de verslaving
- Verslavingsgedrag
- Zelfbeeld
- Nieuwe leefstijl
- Het 5-G schema
- Coping
- Het terugvalpreventieplan
Dat klinkt misschien als een lijstje, maar achter ieder onderwerp zit natuurlijk een hele wereld. Ik ga ze daarom niet allemaal in één keer proberen uit te leggen. Ik wil de komende tijd ieder thema apart uitwerken onder een nieuw kopje: 'een weekje voor mezelf', want sommige dingen verdienen wat meer ruimte en sommige dingen ben ik misschien zelf ook nog aan het verwerken.
Het stoplicht
Tijdens de Zoomsessies, de dagelijkse individuele therapie van ongeveer 45 minuten, hebben we vooral gewerkt aan mijn signaleringsplan. Het stoplicht; groen, oranje en rood. Welke signalen zijn er? Wanneer gaat het minder goed? En misschien nog belangrijker: Wat heb ik dan nodig? Een belangrijk onderdeel hiervan is dat ik het plan ook deel met mijn naasten. Het is natuurlijk handig om zelf te weten wat mijn signalen zijn en hoe ik ervoor kan zorgen dat ik in groen blijf of niet in rood kom, maar ook voor de mensen om mij heen is het fijn wat ze kunnen herkennen of wat ze kunnen doen. Hier maak ik ook een apart kopje voor.
En dan zijn er de mensen
Misschien is dat uiteindelijk wel wat me het meest is bijgebleven. De gesprekken, de mooie sprekers tijdens de grote groepssessies, de verhalen van anderen, de herkenning en soms juist de verschillen. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en toch kom je daar samen binnen met iets wat je met elkaar gemeen hebt. Ik heb gesprekken gehad waarvan ik vooraf niet had kunnen bedenken dat ik ze zou voeren. Met mensen die ik een paar dagen daarvoor nog helemaal niet kende en misschien is dat ook wel een van de bijzondere dingen aan zo'n plek. Je hoeft elkaar niet eerst jarenlang te kennen om elkaar echt te begrijpen.
Acclimatiseren
Ik ben inmiddels weer thuis, maar ik merk dat ik nog steeds een beetje aan het acclimatiseren ben. Ik ben soms verdrietig, ik moet mijn normale ritme weer een beetje terugvinden, maar tegelijkertijd voelt het alsof er iets in beweging is gezet wat niet meer terug kan naar hoe het was. De opname was niet het einde van mijn verhaal, eigenlijk was het pas het begin van een ander hoofdstuk. Maandag start mijn vervolgtraject en ik denk dat ik de komende weken nog vaak terug zal komen op wat er tijdens de deze week allemaal is gepasseerd. Sommige dingen snap ik nu al, andere dingen waarschijnlijk pas over een tijdje. En misschien komen er nog dingen boven water waarvan ik nu nog helemaal niet weet dat ze er zitten. Dus... wordt vervolgd.
Reactie plaatsen
Reacties