Morgen is het zover, de dag waar ik dan naartoe aan het leven ben, vanaf morgen begint mijn opname. Dat betekent ook dat dit voorlopig mijn laatste blog is die ik online schrijf. Mijn telefoon blijft thuis en morgenochtend vanaf zes uur ben ik even helemaal 'off the grid'. Ik ga wel verder schrijven, maar gewoon op papier.
Gek genoeg ben ik niet echt zenuwachtig, spannend vind ik het wel, maar mijn gedachten gaan vooral over praktische dingen: 'Waar kan ik parkeren?', 'Ben ik wel op tijd?', 'Heb ik alles bij me?'. Het voelt ook een beetje alsof ik aan het wachten ben totdat het morgen is.
Vandaag was verder eigenlijk gewoon een fijne dag. Ik heb het hele huis schoongemaakt, de was gedaan en alles netjes achtergelaten. Niet omdat het moest, maar omdat ik mijn hoofd leeg wilde maken. Zo'n lijstje waarop steeds staat: dat moet nog... en dat ook nog... Mijn vriendin kwam nog even langs, gewoon voor een knuffel en ze gaf me een envelop met één duidelijke instructie: "Pas openen als je er bent.". Vanavond nog even gezellig met zijn allen eten, even een soort van afsluiten.
En nu... is het tijd. Normaal gesproken schrijf ik mijn blog eigenlijk niet gericht aan diegene die het lezen, maar voor deze keer maak ik een uitzondering. Leuk dat jullie de afgelopen zestien dagen met me hebben meegelopen. Dat jullie hebben meegelezen, meegeleefd en soms een berichtje stuurden, dat heeft me meer gedaan dan jullie misschien weten. Tot volgende week, dan ben ik er gewoon weer. Met een heleboel nieuwe verhalen en de volgende keer dat ik hier schrijf, begint een nieuw hoofdstuk. Niet omdat ik een ander mens ben geworden, maar omdat ik hopelijk weer een stapje verder ben.
Reactie plaatsen
Reacties