Eigenlijk heb ik vandaag niet zo veel te vertellen en misschien is dat juist wel goed. Vanmorgen kreeg ik wel weer een berichtje van mijn ex: "Ach joh... neem er nog eentje." "Gewoon nog één voordat je echt gaat beginnen.". Ik heb niet terug geappt.
Bijzonder eigenlijk, alsof mijn hoofd nog steeds probeert te onderhandelen. Terwijl ik allang weet dat "nog eentje" voor mij nooit één is. Het kostte me even, maar het is me gelukt om dat stemmetje weer stil te krijgen. Ik blijf het bijzonder vinden hoe overtuigend het soms nog klinkt, alsof het me iets goeds probeert aan te praten. Terwijl ik inmiddels beter weet.
Gisteren kreeg ik ook nog een pakketje met een kaartje erbij: "Een kaartje met lieve wensen, positiviteit en kracht. In de hoop dat dit je steun geeft. Er wordt veel aan je gedacht.". Daaronder stond geschreven: "Ik ben trots dat je deze stap neemt, je bent altijd al een sterke vrouw geweest en dat je deze stap neemt bewijst dat nogmaals." . Bij het kaartje zat een armbandje, een armbandje dat symbool staat voor kracht. Ik moest glimlachen.
Nog geen twee dagen geleden begon ik met een Pandora-armband die ik wil vullen met herinneringen en nu kreeg ik een tweede armband. Niet om herinneringen te verzamelen, maar als herinnering aan iets wat anderen blijkbaar al in mij zien: kracht.
Reactie plaatsen
Reacties