Gisteren ben ik 's avonds nog even gaan wandelen, gewoon, in mijn eentje. Eigenlijk klinkt dat heel normaal, maar voor mij voelde het als een kleine overwinning. Niet omdat het een lange wandeling was, maar omdat ik ging. Ik hoop dat ik dit als een nieuwe gewoonte kan volhouden, best lekker om voor het slapengaan nog even een frisse neus te halen.
Vandaag is het erg warm en op weg naar huis vanuit de supermarkt betrapte ik mezelf op een gedachte. Normaal gesproken zou ik op zo'n warme dag, als ik niet hoefde te werken, gewoon eerder beginnen met wijn. Toen dacht ik... Waarom eigenlijk? Alsof het programma van de dag daardoor anders werd of alsof de zon ineens leuker werd. Het bijzondere is dat de middag nu veel langer lijkt te duren, vooral na twee uur. Voorheen vloog de tijd voorbij. Tenminste... zo voelde dat, maar eigenlijk veranderde er helemaal niets. Behalve dat ik na een paar glazen de letters van mijn boek dubbel zag. Grappig eigenlijk. Jarenlang dacht ik dat de wijn de dag mooier maakte. Nu denk ik dat mijn ogen gewoon een leesbril nodig hebben en dat is uiteindelijk een stuk eenvoudiger op te lossen.
Nog drie nachten, dat klinkt ineens dichtbij. Ik merk dat ik er steeds meer zin in krijg. Niet alleen omdat ik aan mezelf ga werken, maar stiekem ook omdat ik een week geen telefoon heb. En hoe gek dat ook klinkt... Daar kijk ik eigenlijk naar uit. Ik pak mijn telefoon zó vaak, soms zonder dat ik het doorheb, alsof ik altijd iets in mijn handen moet hebben. Misschien is dat ook wel onrust, altijd iets zoeken, altijd iets doen, altijd iets vasthouden.
Ik merk ook dat ik het spannend vind en dat dat me ook onrustig maakt. Vragen als: 'Hoe zal het zijn?', 'Hoe ga ik me voelen als ik daar ben?' en dan heb ik het nog niet eens over mijn heimwee. Ik ken mezelf, dat steekt al snel de kop op als ik niet thuis ben. Allemaal vragen waar ik midden in de nacht over nadenk. Tegelijkertijd weet ik ook dat ik ze om drie uur 's nachts echt niet ga oplossen. Dus laat ik ze maar even liggen.
Gisteren kreeg ik een appje van mijn lieve vriendinnetje: "Ik lees je verhalen elke dag en ik ben zo trots op je, 😘. Je doet het zo goed. Twijfel niet aan jezelf. Je bent op weg naar iets moois." 😘
Dat doet me meer dan ik soms laat merken. Het blijft bijzonder hoeveel steun ik krijg van de mensen die ik liefheb. Hun berichtjes, knuffels en woorden herinneren me eraan dat ik dit niet alleen hoef te doen en iedere keer als iemand zegt dat hij of zij trots op me is... Ben ik stiekem ook een beetje trots op mezelf.
Nog drie nachten...
Reactie plaatsen
Reacties