Misschien moet ik overal in huis reminders ophangen. Niet met de tekst 'drink niet', maar bijvoorbeeld: "wacht tien minuten", "adem, morgen voelt anders", "één glas is voor jou nooit één glas" of "morgen bedank je jezelf", want ik weet inmiddels dat ik de wijn niet echt mis. Ik mis wat hij voor mij deed of beter gezegd... Wat ik dacht dat hij voor mij deed. Hij haalde de scherpe randjes van de dag af, hij zette mijn hoofd even op pauze, hij gaf me het gevoel dat ik niets meer hoefde en dat is precies wat ik nu soms mis. Vooral als ik alleen ben of als de verveling toeslaat. Het gekke is dat ik op zo'n moment moeiteloos tien dingen kan bedenken die ik zou kunnen doen: een boek lezen, wandelen, studeren, een serie kijken, klussen, etc. Toch voelt niets aantrekkelijk.
Misschien ben ik niet verveeld, misschien ben ik gewoon moe. Ik las dat dit heel normaal is. Mijn lichaam moet wennen aan het ontbreken van alcohol, maar misschien nog wel meer aan het ontbreken van mijn oude avondritueel. Dat ritueel was jarenlang zo vanzelfsprekend geworden dat mijn hoofd nog steeds denkt dat er iets ontbreekt.
De afgelopen dagen speelde er al een idee door mijn hoofd. Ik wilde graag een Pandora-armband kopen. Niet zomaar een sieraad, maar eentje die ik kan vullen met mijlpalen. In de auto had ik het erover. Ik zei dat ik er graag één wilde kopen. Toen glimlachte hij en zei: "Mag ik wat zeggen... Ik heb ook naar een armband gekeken. Ik had een hele mooie gezien, maar ik twijfelde."
Hij wilde me graag iets geven, maar toen hij hoorde wat ik met die armband wilde doen, vond hij dat idee eigenlijk nog veel mooier. Dus zijn we samen naar de winkel gegaan. Hij liet me ook de tekst zien die bij de armband hoorde die hij eerder had gezien:
Aan mijn schat
Ik ben niet perfect. Ik plaag je. Ik vergeet dingen.
Maar je zult nooit iemand vinden die zoveel van je houdt als ik.
Ik zal altijd van je houden.
Mijn eerste bedeltje werd een hartje en eigenlijk kon het ook niets anders zijn, want als ik terugdenk aan het begin van deze reis, begon het ook met een hartje. Grappig hoe zoiets kleins ineens zoveel betekenis kan krijgen. Toen stond het voor een eerste stap en voor de keuze om eindelijk voor mezelf te kiezen. Nu hangt datzelfde symbool om mijn pols. Niet als herinnering aan het verleden, maar als herinnering aan waarom ik hiermee begonnen ben.
Misschien komen er nog veel bedeltjes bij; voor één maand, voor mijn opname, voor een jaar, in ieder geval voor alle momenten waarop ik mezelf weer een beetje terugvind. Maar het eerste zal altijd het hartje blijven, omdat deze reis uiteindelijk niet begon met stoppen met wijn... Hij begon met liefde, liefde van de mensen om mij heen. En misschien, heel voorzichtig... ook een beetje liefde voor mezelf.
Reactie plaatsen
Reacties