Vanmorgen kreeg ik weer zo'n melding op mijn telefoon; herinneringen. Het album had zelfs een titel gekregen, proost. Ik moest er stiekem een beetje om lachen, want toen ik de foto's opende, wist ik eigenlijk al wat ik zou zien. Door de jaren heen: feestjes, etentjes, vakanties, terrassen en op bijna iedere foto stond nog iemand... Wijn.
Soms heel duidelijk, soms alleen een glas op de achtergrond, maar als ik eerlijk ben, hoorde hij er bijna altijd bij. Blijkbaar vond mijn telefoon dat een mooi thema. Ik denk dat het tijd wordt voor een nieuw album, eentje waarin de wijn langzaam uit beeld verdwijnt. Niet omdat ik mijn verleden wil wissen, dat hoeft ook niet, die foto's horen bij mijn verhaal, maar ik heb ook zin om nieuwe herinneringen te maken. Herinneringen waarin ik zelf weer de hoofdrol speel en niet het glas in mijn hand.
Er schoot vandaag nog een andere gedachte door mijn hoofd. Eigenlijk heel simpel. Na een avond drinken werd ik zó vaak wakker met dezelfde gedachte: "Had ik nou maar niet gedronken."
Dat zinnetje ken ik inmiddels uit mijn hoofd, maar er is iets wat ik me ineens realiseerde. Ik ben nog nooit wakker geworden met de gedachte: "Had ik nou maar een fles wijn gedronken." Nog nooit, geen enkele keer. Misschien zegt dat eigenlijk alles. Wijn gaf me heel even het gevoel dat alles beter werd, maar de volgende ochtend vertelde altijd de waarheid.
Vandaag was zo'n dag waarvan ik vroeger automatisch had gedacht: hier hoort een wijntje bij. We gingen lunchen, voor het eerst sinds ik gestopt ben. Heel even keek ik naar de drankkaart, niet omdat ik twijfelde, maar omdat mijn hoofd dat nu eenmaal gewend is. In plaats daarvan koos ik een bijzondere limonade. Misschien nog wel het mooiste was de gedachte die daarna kwam: "Hij was minstens net zo lekker als wijn."
Misschien heb ik al die jaren gedacht dat de wijn een lunch bijzonder maakte. Terwijl het eigenlijk de lunch zelf was en zeker het gezelschap; het samen zijn. ❤️
Reactie plaatsen
Reacties