Vandaag, en gisteren trouwens ook al, voel ik werkelijk ieder pijntje. Mijn lichaam lijkt me aan alles te willen herinneren. Het gekke is dat ik me dit helemaal niet kan herinneren van de vorige keer dat ik stopte. Misschien komt dat omdat ik toen vooral bezig was met iets anders. Niet met hoe ik me voelde, maar met de vraag: wat mag ik nu drinken?
Dat speelt nu veel minder. Niet omdat ik geen zin meer heb in wijn, maar omdat ik de afgelopen dagen ook minder buiten de deur ben geweest. Toch was ik vooral een thuisdrinker, juist daar zat mijn gewoonte. Misschien is het daarom ook nog te vroeg om te zeggen hoe het straks gaat als het gewone leven weer begint.
De laatste keer dat ik onder begeleiding stopte, is alweer een paar jaar geleden. Ik moest toen meerdere keren per dag blazen op een apparaatje dat ik altijd bij me had. Daarmee moest ik bewijzen dat ik nog nuchter was. In het begin werkte dat, maar na ongeveer zeven maanden werd ik er knettergek van. Ik ging op een gegeven moment uitproberen hoeveel ik kon drinken zonder dat het apparaat het zou merken. Als ik het nu opschrijf, klinkt het echt te gek voor woorden, maar het laat ook iets zien. Ik was vooral bezig met het apparaat, niet met mezelf, niet met de reden waarom ik eigenlijk wilde stoppen.
Toen ik uiteindelijk niet meer hoefde te blazen, was het hek gelijk weer van de dam, Wijn stond met open armen op mij te wachten. Nu voelt het anders. Natuurlijk wil ik straks kunnen zeggen dat ik echt gestopt ben en dat het niet weer een zoveelste poging is. Ik doe het nu niet meer voor een apparaatje, of voor een hulpverlener en ook niet om een vinkje te halen. Ik doe het omdat ik eindelijk wil begrijpen waarom ik steeds weer terugging. Misschien is dat wel het verschil... Niet stoppen omdat het moet, maar stoppen omdat ik het zelf echt wil.
Wel grappig eigenlijk, dit dacht ik de vorige keren ook. Iedere keer was ik ervan overtuigd dat dit dé keer zou zijn. Dus wat is er nu anders? Misschien helemaal niets, misschien juist heel veel. Dat weet ik nog niet. Wat ik wel merk, is dat ik deze keer minder bezig ben met het volhouden, maar meer met het begrijpen. Deze keer ben ik ook begonnen met kijken naar mezelf, naar mijn patronen en naar de redenen achter mijn glas wijn.
En misschien wel het belangrijkste: Deze keer kies ik ervoor om hulp aan te nemen, nog voordat ik denk dat ik het alleen kan. Ik weet niet precies waar deze weg eindigt. Maar over één ding twijfel ik niet, deze keer loopt het anders af.
Reactie plaatsen
Reacties