Nog voordat ik afscheid nam van mijn ex, Wijn, was ik weer wat fanatieker gaan sporten.
En eerlijk is eerlijk: ik begon mezelf weer iets beter te voelen. Ik had het idee dat mijn lichaam langzaam weer een beetje van mij werd. Mijn kleding zat net iets fijner, ik voelde me fitter en dacht: ik ben lekker bezig!
Vanmorgen besloot ik daarom op de weegschaal te gaan staan, gewoon, als startpunt. Achteraf gezien misschien niet mijn beste idee. Al jaren zeg ik dat ik ongeveer hetzelfde gewicht heb. Blijkbaar had ik mezelf dat zo vaak verteld, dat ik het zelf ook geloofde.
Tot vandaag.
De weegschaal vertelde een ander verhaal. Niet één of twee kilo, tien. Tien kilo zwaarder dan ik dacht en alsof dat nog niet genoeg was, begon dat apparaat ook nog rood te knipperen omdat mijn BMI te hoog is. Lekker dan.
Mijn eerste reactie?
Wijn zorgde ervoor dat ik liever niet keek; niet naar de weegschaal, niet naar mijn lichaam, niet naar de spiegel en eerlijk gezegd ook niet naar mezelf. Vandaag keek ik wel. Toch probeer ik deze keer iets anders te doen dan normaal. Normaal zou ik direct starten met een of ander crashdieet, maar even eerlijk, ik kan die tien kilo niet in één dag kwijtraken. Net zoals ik mijn relatie met wijn niet in één dag heb opgebouwd.
Dus vandaag geen crashdieet, alleen de waarheid. En hoe confronterend die ook is... Het is maar een getal, dat bepaalt mijn waarde niet. Maar het herinnert mij er wel aan waarom ik deze reis ben begonnen.
Reactie plaatsen
Reacties