Misschien vraag je je af: wat is er gebeurd met dag één, twee en drie?
Heel simpel: mijn blog was er nog niet klaar voor.
Ik gelukkig wel.
Inmiddels zitten mijn eerste wijnvrije dagen erop. En eerlijk? Ze gingen eigenlijk best goed. Ik voel me rustig, gemotiveerd en vooral opgelucht dat ik eindelijk ben begonnen.
Al weet ik ook hoe ik ben.
Dit is niet mijn eerste poging. Ik start altijd vol overtuiging. Alsof ik de wereld aankan. Net als al die andere goede ideeën en projecten waarvan ik ooit dacht: dit ga ik volhouden. Sommigen verdwenen langzaam naar de achtergrond.
Deze keer wil ik dat anders doen.
Niet omdat ik denk dat het makkelijk wordt. Integendeel. Ik weet inmiddels dat de echte uitdaging niet in de eerste dagen zit, maar in alles wat daarna komt. Juist daarom schrijf ik. Om mezelf eraan te blijven herinneren waarom ik deze keuze heb gemaakt.
Wat ik wel merk, is dat de avonden anders zijn. Overdag gaat het eigenlijk heel goed. Maar zodra het tijd is om naar bed te gaan, mis ik iets. Niet zozeer de wijn zelf, maar het ritueel. Ik dacht altijd dat wijn mij hielp om in slaap te vallen. Nu moet mijn lichaam dat weer een soort van zelf leren.
Dat is wennen.
Ik lig wat langer wakker. Mijn hoofd is drukker dan normaal. Het voordeel is wel, ik word morgenochtend wakker zonder spijt, zonder een wazig hoofd en dat is me heel veel waard.
Reactie plaatsen
Reacties