Dag 103: sonder

Gepubliceerd op 29 oktober 2026 om 21:53

Soms heb je van die dagen waarop je hoofd overloopt van nieuwe inzichten, mooie woorden en dingen waar je nog eens rustig over wilt nadenken. Ik was vandaag op een congres over traumasensitief onderwijs. Wat een mooie keynotesprekers en workshops! Het was echt de moeite waard en nu probeer ik alles weer een beetje op een rijtje te krijgen.

Een van de woorden die ik vandaag leerde, was sonder; het diepe, soms overweldigende besef dat iedereen die je tegenkomt een leven leidt dat net zo complex, levendig en gedetailleerd is als dat van jou. Ik kende het woord nog niet. Het kwam ooit van een leerling op een school, die het tijdens een project gebruikte. Er werd vervolgens een heel project omheen gebouwd. Hoe mooi is onderwijs eigenlijk? Een woord van een leerling dat uitgroeit tot iets waar anderen van kunnen leren en over kunnen nadenken. Bij dat project hoorde ook een opdracht die wij vandaag zelf mochten maken. We mochten een masker maken, aan de buitenkant tekende je de emotie die je het makkelijkst aan anderen laat zien en aan de binnenkant kwam de emotie die je juist moeilijk vindt om te laten zien. Ik vond dat een mooie opdracht, want wat laten we eigenlijk aan de buitenwereld zien? En wat houden we liever voor onszelf? Soms ziet iemand een lach, terwijl er vanbinnen verdriet zit. Soms lijkt iemand sterk, terwijl diegene eigenlijk helemaal niet weet hoe het verder moet. En soms laten we vooral zien dat het goed gaat, omdat het moeilijk is om te vertellen dat dat niet zo is. 

Een ander begrip dat voorbij kwam, was ordinary magic. Veerkracht groeit vaak vanuit de kleine, gewone dingen. Dat klinkt eigenlijk heel eenvoudig, maar daar zit juist een kracht. We zoeken soms naar grote antwoorden of bijzondere momenten waarop alles ineens verandert. Terwijl veerkracht misschien ook zit in opstaan, naar je werk gaan, een gesprek voeren, hulp durven vragen of op een moeilijke dag toch een stapje vooruitzetten.

De laatste keynote was van een stand-upfilosoof. Zij vertelde over het leven, dat prachtige, verschrikkelijke iets. Ze had de hele dag meegeschreven met de workshops en sprekers en maakte daar vervolgens een prachtig filosofisch verhaal van. Er kwamen allerlei gedachten voorbij die me bijbleven: 'Geef jezelf tien procent van de liefde die je aan een ander geeft.' We kunnen soms zo gul zijn met onze aandacht, liefde en begrip voor anderen. We denken mee, leven mee en proberen er voor iemand te zijn. Maar hoe vaak geven we diezelfde liefde eigenlijk aan onszelf? En, 'hoe genereus kun je zijn naar iemand die je mist?' Ook daar bleef ik over nadenken. Over liefde, over gemis en over de onvoorspelbaarheid van het leven. We kunnen van alles bedenken en plannen, maar uiteindelijk weten we niet precies hoe het zal lopen. Sommige dingen hebben geen eenvoudig antwoord, behalve liefde; het eenvoudigste antwoord op de meest complexe vraag. Ik vond het een prachtige gedachte om de dag mee af te sluiten.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Maak jouw eigen website met JouwWeb