Soms begrijpt iemand je pas als je het opschrijft. Ik merk dat ik het nog steeds heel fijn vind om iedere dag iets op mijn blog te schrijven. Soms weet ik precies wat ik wil vertellen, maar soms is het best lastig om de juiste woorden te vinden. Zeker als ik boos of verdrietig ben, dan voel ik van alles, maar lukt het niet altijd om dat op de juiste manier uit te leggen. Voor ik het weet, komt het er anders uit dan ik bedoelde of ik zeg helemaal niets, terwijl er vanbinnen van alles gebeurt. Als ik schrijf, heb ik de tijd om na te denken. Ik kan mijn woorden zoeken, zinnen veranderen en proberen duidelijk te maken wat ik eigenlijk voel. Ik lees mijn blogs ook regelmatig terug. Niet alleen om te zien wat ik allemaal heb opgeschreven, maar ook om mezelf eraan te herinneren hoever ik inmiddels ben gekomen. Soms vergeet ik dat namelijk nog weleens en als iemand die ik liefheb dan iets moois tegen me zegt, kan dat me ineens raken. Dan denk ik: ja, ik ben op de goede weg.
Vanavond had ik zo'n moment. Ik heb een mooi gesprek gehad, gewoon een gesprek waarin ruimte was om naar elkaar te luisteren en dat deed me goed. Dit voelt ook als verbinding: dat je met elkaar kunt praten, ook als er veel is veranderd. Dat je niet tegenover elkaar hoeft te staan om eerlijk te kunnen zijn. Soms zijn het juist die momenten die me eraan herinneren dat ik op de goede weg ben. Niet omdat ineens alles duidelijk is, maar omdat ik merk dat er ook ruimte kan zijn voor begrip en warmte.
En dan nu iets heel anders. Hoe doen mensen, die niet drinken, dat eigenlijk op een feestje waar iedereen drinkt? Ik kan me eerlijk gezegd niet eens herinneren wanneer ik voor het laatst nuchter op zo'n feest ben geweest. Alcohol hoorde er voor mijn gevoel altijd gewoon bij. Een drankje om in de stemming te komen, iets in je hand tijdens een gesprek, samen proosten… Je denkt er eigenlijk niet eens over na, maar ik wil me er ook niet voor gaan verstoppen. Ik wil gewoon naar een feestje kunnen, leuke dingen doen en genieten van een avond uit alleen dan zonder alcohol. Een vriendin vroeg namelijk of ik mee wilde naar een feest. Mijn eerste reactie was: ja, leuk! En vrijwel in dezelfde adem zei ik: ‘Maar ik drink niet.’ Ik weet eigenlijk niet eens waarom ik dat er meteen achteraan zei. Ik weet namelijk dat zij dat allang weet, maar ik wil het denk toch nog even duidelijk maken. Haar reactie was in ieder geval fantastisch: ‘Maakt dat uit dan?’ Ja, maakt dat uit dan? Blijkbaar had zij daar helemaal geen ingewikkeld verhaal bij nodig. Gewoon: leuk, ga je mee? Misschien maak ik het in mijn hoofd soms ingewikkelder dan het hoeft te zijn en ik weet ook nog helemaal niet of ik wel ga. Dus voor nu laat ik het ook maar weer los. We zien het wel als het zover is.
Reactie plaatsen
Reacties