Zaterdagavond toch even overgeslagen… Soms is het wat het is.
Ik kijk op WhatsApp regelmatig naar de status van een man die, net als ik, eerder een traject heeft gevolgd. We zaten toen samen in dezelfde groep. Ik complimenteerde hem met zijn uiterlijk. Hij vertelde me toen dat hij het destijds, net als ik, niet had gered. Inmiddels is hij 122 dagen nuchter. Hij heeft zich ook laten opnemen en is nu bijna klaar met zijn natraject. Wat me bijbleef, was iets wat hij vertelde. Eerst deed hij het voornamelijk voor zijn vrouw, nu doet hij het voor zichzelf en dat voelde voor hem echt anders. Hij vertelde ook dat dit zijn huwelijk gered heeft, door het echt voor zichzelf te doen.
We hebben afgesproken om deze week eens te bellen. Ik ben eigenlijk best benieuwd naar zijn verhaal. Hoe hij het allemaal heeft ervaren, waar hij tegenaan loopt en hoe hij nu naar zijn herstel kijkt. Een ziekte is het, zei hij en ja, dat is het natuurlijk ook. Het is niet iets wat je even oplost en waar je vervolgens nooit meer naar om hoeft te kijken. Het vraagt blijvend aandacht en onderhoud. Ook hij worstelt met al die gedachten en gevoelens die nu de ruimte krijgen, zonder de wolk van verdoving. Dat herken ik wel. Er komt ineens zoveel meer binnen als je niet meer kunt verdoven wat je voelt of denkt. Ik vind het fijn om te merken dat iemand die hetzelfde traject heeft doorlopen, ook nog zoekende is. Niet omdat ik het hem moeilijk gun, natuurlijk niet, maar omdat het laat zien dat herstel niet betekent dat ineens alles makkelijk is. Je kunt nuchter zijn en nog steeds worstelen. Je kunt stappen vooruitzetten en tegelijkertijd nog heel veel te ontdekken hebben.
Reactie plaatsen
Reacties