Ik was zo laat thuis dat ik eigenlijk meteen naar bed ben gegaan. Geen blog meer dus, soms moet je ook gewoon lekker gaan slapen. Een avond met oude-nieuwe vrienden, een wandeling, een volle maan, koptelefoon op en muziek in mijn oren en dan die prachtige zonsondergang… Gewoon even heerlijk bij mezelf komen. Tijdens het wandelen voelde het bijna alsof ik een beetje in een trance raakte. Niet nadenken, niet bezig zijn met wat er allemaal moet, maar gewoon lopen, muziek luisteren en kijken. Daarna heerlijk gegeten en ontzettend veel gekletst. Van die gesprekken die alle kanten op gaan en uiteindelijk ineens behoorlijk diep worden.
Gisterenavond vertelde ik mijn verhaal. Over wat er de afgelopen jaren allemaal is gebeurd en wat dat met mij heeft gedaan en ergens kwam het gesprek natuurlijk ook bij mijn kinderen. Toen brak ik, zomaar, midden in het restaurant. Zo van: nou ja, lekker emotioneel weer, maar toen dacht ik aan Anne, aan wat ze steeds tegen me zegt: "laat je emoties er zijn, voel wat je voelt." Ik probeerde het niet weg te lachen, niet snel weer verder te gaan en niet te doen alsof het allemaal wel meevalt. Ik was gewoon verdrietig en dat mocht er zijn. Het mooie was: er was alleen maar liefde om me heen van mijn vriendinnen. Geen ongemakkelijk gedoe, geen oordeel, gewoon liefde. Dat is ook wel iets wat ik steeds meer mag leren, dat ik niet altijd sterk hoef te zijn. Dat ik verdrietig mag zijn en dat mensen die van me houden daar niet meteen iets van vinden.
Vandaag kwam er een vraag die behoorlijk binnenkwam: “Ben je echt gestopt?” En daarna: “Echt? Of zit je te liegen?” Mijn eerste reactie was boosheid. Ik begrijp gewoon niet zo goed wat de nut en noodzaak is van zo'n vraag. Ja, ik heb vroeger toen ik jonger was weleens gezegd dat ik gestopt was met roken terwijl dat niet helemaal waar was, maar dat was toen, dit is nu. Het raakt daarom ook iets ouds. Niet eens omdat ik denk dat ik niet geloofd word, maar dit heeft alles te maken met mijn vorming en mijn zelfbeeld, het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Dus ja, die vraag raakte me. Ik heb er even over nagedacht en uiteindelijk ook gedacht: laat het los, maar dat betekent niet dat ik het niet vervelend vind.
Reactie plaatsen
Reacties