Twee maanden precies. 18 juli, de dag waarop het begon en vandaag ben ik vooral… moe. Echt moe moe moe. De sessies en alles wat daarbij komt kijken vragen behoorlijk veel van me. Gisteren heb ik weer ontzettend veel ontdekt over mijn eigen proces en sommige dingen komen gewoon heel erg binnen. Bijvoorbeeld dat wanneer iemand naar mij kijkt, diegene een mooie vrouw ziet. Alleen zie ik dat zelf niet en juist dat maakt me verdrietig. Dat ik op meerdere vlakken aan zelfdestructie doe, wist ik ergens natuurlijk wel, maar het is toch confronterend om dat zo uitgesproken te horen. En dan was er gisterenavond ineens een momentje waarop ik echt ontspande, door mijn tranen heen. Mijn schouders gingen naar beneden en ik voelde me heel kwetsbaar.
Bijzonder eigenlijk, want wat doet dit veel met me. Om vanuit deze nuchtere positie niet alleen bezig te zijn met niet drinken, maar ondertussen ook echt aan mezelf te werken. Twee maanden geleden begon ik aan iets waarvan ik dacht dat het vooral zou gaan over alcohol. Inmiddels ontdek ik dat het over zoveel meer gaat en dat e kost energie, heel veel energie. Dus vandaag doe ik het even rustig aan.
Twee maanden nuchter en ondertussen langzaam mezelf aan het ontdekken.
Reactie plaatsen
Reacties