Ik vind het soms lastig om even afstand te nemen en gewoon op mezelf te zijn. Ik voel dan direct een soort van onrust en beland in een emotionele rollercoaster. Dan komen er zoveel gedachten in mijn hoofd die blijkbaar razendsnel klaarstaan. "Waarom is gebeurt dit?" Ik weet inmiddels dat ik mijn gedachten niet ben.
Vanmorgen dus maar even ingecheckt en ja hoor… ik zit goed in oranje. Ik krabbel aan mijn gezicht en ben behoorlijk onrustig, maar wat doe je als je even niet kunt sporten en dus niet de dingen kunt doen waarvan je inmiddels weet dat ze je weer richting groen brengen? Het zou toch mooi zijn als je die rust gewoon ergens in jezelf kunt vinden. Ik ben vanmorgen wel even gaan wandelen en met mijn verstand kan ik alles prima relativeren; ik kan het allemaal best logisch bekijken. Alleen heeft mijn gevoel daar blijkbaar niet zoveel boodschap aan.
Tijdens de groepssessie heb ik het vandaag besproken. De begeleidster stelde eigenlijk een heel simpele, maar behoorlijk rake vraag: “Wat is nu je verdriet?” En eigenlijk weet ik dat wel. Het zit in dat stukje zelfbeeld; Ben ik wel goed genoeg? Ben ik wel mooi genoeg? En daar word ik verdrietig van, want ik weet dat ik een sterke, mooie vrouw ben, dat weet ik echt wel. Toch kan ik mezelf helemaal gek laten maken door die stemmen in mijn hoofd. De groepssessie heeft gelukkig weer wat rust gebracht en misschien is dit precies waar ik deze periode voor wil gebruiken: niet alleen leren om zonder Wijn te leven, maar ook ontdekken wat goed is voor mij. Wat heb ik nodig? Waar word ik rustig van? Waar krijg ik energie van? En hoe leer ik mezelf wat minder snel de schuld te geven? Woensdag begint gelukkig mijn individuele traject. Daar kijk ik inmiddels echt naar uit.
En dan nog iets leuks: via Marktplaats kwam ik een bedeltje tegen met blaadjes. Voor mij staan die voor groei, vernieuwing en het loslaten van het oude. Met het oude bedoel ik vooral die gedachten die meteen zeggen: wat heb ik verkeerd gedaan? Ben ik wel goed genoeg? Ik heb het bedeltje gekocht als een kleine herinnering aan deze periode. Een herinnering dat ik die oude stemmen niet altijd hoef te geloven en dat ik mag leren om wat vaker voor mezelf te kiezen.
Reactie plaatsen
Reacties