Mooi rond getal vandaag: 50 dagen, halverwege de honderd, dat klinkt toch best serieus.
Maar het voelt vandaag toch niet zo feestelijk. Ik heb al een tijdje een partner en hij heeft het op dit moment zelf behoorlijk zwaar. Ik zie aan alles dat hij het moeilijk heeft en ergens weet ik ook dat hij mij op dit moment niet altijd kan geven wat ik nodig heb en juist daar liep ik gisteren een beetje op vast. Wat heb ik eigenlijk nodig als ik verdrietig ben? Een knuffel, een schouder om op te huilen, even het gevoel dat ik er mag zijn en dat ik genoeg ben. Hele gewone dingen eigenlijk, maar wat als degene van wie je dat nodig hebt, het zelf even niet kan geven? Dat vind ik ingewikkeld en dat verklaart ook wel een stukje van mijn verdriet van gisteren. Ik merk dat ik niet alleen aan het zoeken ben naar hoe ik voor mezelf moet kiezen, maar ook naar wat ik eigenlijk zelf nodig heb.
Ik heb vandaag een mooie quote voorbij zien komen: Life isn't always easy. Eigenlijk weet ik dat natuurlijk wel, het leven is niet altijd leuk, makkelijk of gezellig. Er zijn dagen met stress, teleurstellingen, te veel gedachten en momenten waarop je je gewoon niet genoeg voelt. Het lijkt soms dat ik, nu ik niet meer drink, automatisch moet weten hoe ik gelukkig moet zijn, maar zo werkt het natuurlijk niet. Niet drinken maakt mijn leven niet ineens perfect. Het geeft me wel de mogelijkheid om mijn leven te gaan bekijken zoals het werkelijk is met mooie dagen en met dagen waarop ik het gewoon even niet weet. In die quote stond ook iets wat bij mij bleef hangen: dat het niet gaat om hoe perfect je leven eruitziet, maar om blijven opdagen, blijven proberen en blijven kiezen voor hoop, ook als het moeilijk is. Niet iedere dag hoeft goed te voelen. Ik hoef niet iedere dag gelukkig te zijn, maar ik moet wel iedere dag blijven kiezen voor mezelf.
Ergens las ik een mooie Japanse legende die zegt: dat als je de bus mist, je misschien wel een ongeluk hebt vermeden. Als je wordt afgewezen, je misschien behoed bent voor de verkeerde plek en als iemand vertrekt, diegene misschien ruimte maakt voor iemand die wel bij je hoort. Het universum beschermt je soms op manieren die in eerste instantie op pech lijken. Vertrouw op de omweg. Die vind ik mooi vooral omdat ik momenteel nogal veel dingen niet weet. Wat heb ik nodig? Waar word ik gelukkig van? Hoe kies ik voor mezelf? En wat is voor mij eigenlijk die ‘hogere macht’ waar ze in het Grote Boek over schrijven? Moraal van het verhaal voor mij is om wat meer vertrouwen hebben op de omweg en ondertussen gewoon blijven lopen.
Reactie plaatsen
Reacties