Ik weet welke bedel het gaat worden; een vlinder, maar ik ga hem pas kopen als ik mijn traject van twaalf weken heb afgerond. Van rups naar vlinder, zeg maar, dit voelt wel heel passend. Niet alleen omdat ik in die twaalf weken veel hoop te leren, maar vooral omdat ik mezelf de tijd wil geven om te veranderen en te groeien. De vlinder wordt dan een soort herinnering aan deze periode en aan wat ik allemaal heb doorlopen.
Ik heb trouwens drie oefeningen gevonden in het boek De verslaving voorbij van Jan Geurtz die ik wel wil gaan proberen. De eerste is een korte oefening waarbij je op een rustige plek gaat zitten, met een rechte rug en je schouders ontspannen. Je ogen zijn halfopen en je richt je aandacht op je ademhaling. Gedachten mogen komen en gaan. Je hoeft er niets mee te doen en je hoeft niets op te lossen. Je brengt je aandacht steeds rustig terug naar het hier en nu. Het idee dat tijdens de oefening centraal staat is: ik hoef niets en alles is oké. De oefening hoeft niet lang te duren, maar het gaat vooral om het regelmatig doen. Ik ga hier maar eens mee beginnen als ik 's ochtends wakker word.
De tweede oefening doe ik eigenlijk al: iedere dag drie dingen tegen mezelf zeggen waar ik trots op ben. Die houden we er dus lekker in. De derde oefening vind ik wel een bijzondere. Je gaat zitten en probeert bewust verdrietig te worden. Je mag daar ongeveer vijftien minuten voor nemen en alles gebruiken wat je daarbij helpt. Het kan zijn dat je uiteindelijk niet huilt en ook dat is helemaal oké. Het gaat er volgens het boek om dat het verdriet ontstaat omdat jij ervoor kiest het toe te laten en niet vanuit bijvoorbeeld machteloosheid. Ik ben benieuwd wat deze oefening met mij doet en ga hem zeker een keer proberen.
Verder voel ik me goed. Vandaag nog even gelucht en dat was heerlijk. Ook vandaag eigenlijk weer weinig drang naar wijn. We hebben het er wel even over gehad, maar dat was gewoon oké. Het hoeft blijkbaar niet meer meteen iets met me te doen.
Reactie plaatsen
Reacties