Gisterenavond was ik voor het eerst alleen thuis. Op de plek waar ik zo vaak met Wijn was, dat voelde toch even anders. Ik heb zelfs een keer zucht gehad, maar ook die ging weer voorbij. Eigenlijk precies zoals ik de afgelopen dagen steeds meer begin te ontdekken: zucht hoeft niet te betekenen dat ik er iets mee moet. Hij mag er even zijn en gaat vervolgens weer voorbij. Ik begin steeds beter te begrijpen dat mijn gedachten mij niet zijn. Een gedachte is een gedachte, hij kan er zijn zonder dat ik er meteen iets mee hoef te doen. Het gaat er uiteindelijk om wat ik ermee doe. Ik kan een gedachte opmerken, hem even laten zijn en vervolgens zelf kiezen hoe ik reageer. Ik hoef ook niet iedere gedachte te geloven en ik hoef er ook niet naar te handelen. Ik ben niet mijn gedachten, ik mag zelf kiezen wat ik ermee doe.
Ik had gelukkig genoeg in huis, waardoor ik het ritje naar de supermarkt kon overslaan. Verder was het vooral een rustige avond. Het was lekker koel in huis, dus ik ben op tijd naar bed gegaan.
En vandaag… wat een hitte! Ik heb er gewoon last van. Maar ja, wie niet? Ik ben wel wat onrustig door dit warme weer, een soort van verveeld lijkt wel, maar ja weer een dag verder, weer een ervaring rijker en vooral: ik heb het gewoon gedaan.
Reactie plaatsen
Reacties