Gisteren was ik superblij; ik heb een examen gehaald. Normaal gesproken had ik dat gevierd met Wijn. Dat besef kwam pas later op de dag. Heel even dacht mijn hoofd: hier hoort eigenlijk een glas wijn bij. Niet omdat ik daar bewust voor koos, maar omdat mijn brein dat blijkbaar zo had opgeslagen.
Iets te vieren? Wijn.
En ineens realiseerde ik me iets. Er was eigenlijk altijd wel een reden om te drinken. Een verjaardag, een feestje, een rotdag, stress, mooi weer, vakantie, eenzaamheid, zorgen, "Je leeft maar één keer." of gewoon... "Donderdag."
Als ik eerlijk ben, maakte de reden uiteindelijk niet zoveel uit, er was altijd wel een excuus. En als er geen reden was, verzon ik er wel één. Niet omdat ik zo graag wilde drinken, maar omdat ik merkte hoe diep die gewoonte zit. Een succes vieren zonder wijn voelt nog een beetje onwennig, maar tegelijkertijd voelt het ook als een overwinning.
Maar vandaag merk ik iets anders. De craving is sterk, sterker dan de afgelopen dagen. Eigenlijk verbaast het me niet eens, ik herken dit van eerdere pogingen. De eerste week lukt vaak nog wel. Ik leef op motivatie, op de overtuiging dat ik echt wil stoppen. En dan... Na ongeveer een week wordt het lastiger.
Alsof mijn hoofd begint te onderhandelen.
"Zie je wel? Je kunt best zonder."
"Eentje kan nu toch wel?"
"Je hebt een examen gehaald, dat mag gevierd worden."
Ik herken die stem inmiddels en juist daarom sta ik vandaag nóg meer achter mijn besluit om me op 1 augustus vrijwillig te laten opnemen. Niet omdat ik zwak ben, maar omdat ik eerlijk probeer te zijn. Als ik steeds hetzelfde blijf doen, blijf ik waarschijnlijk ook steeds op hetzelfde punt uitkomen. Als je altijd doet wat je deed, krijg je wat je kreeg.
Deze keer wil ik het anders aanpakken. Niet alleen stoppen met drinken, maar ook leren waarom dat stemmetje iedere keer terugkomt, want ik wil niet de rest van mijn leven blijven vechten tegen wijn. Ik wil leren leven zonder dat gevecht en misschien is dat wel de belangrijkste reden waarom ik straks die deur van de kliniek binnenloop.
Niet omdat ik opgeef, maar juist omdat ik niet meer wil opgeven.
Reactie plaatsen
Reacties