Vandaag ben ik één week gestopt, een week. Als ik dat zo opschrijf, voelt het eigenlijk best bijzonder. De eerste veranderingen beginnen zichtbaar te worden. Mijn gezicht is rustiger, minder rood en minder onrustig. Ook merk ik dat ik veel minder aan mijn gezicht krab. Dat is zo'n gewoonte die ik vooral had als ik wijn had gedronken.
Nog een klein pluspuntje: ik heb minder opvliegers. Eigenlijk wist ik dit allemaal al, maar gek genoeg was die kennis nooit genoeg om te stoppen. Dat vind ik nog steeds bijzonder. Soms weet je heel goed wat slecht voor je is en doe je het toch.
Vandaag kreeg ik ook de definitieve datum van mijn opname. Van 1 augustus tot en met 8 augustus, ineens voelt het niet meer als "ooit", het komt nu wel heel dichtbij. Natuurlijk ben ik blij dat ik deze kans krijg, maar als ik eerlijk ben, vind ik het ook spannend.
Ik las de huisregels:
- geen telefoon
- op vaste tijden opstaan
- op vaste tijden naar bed
- een vast dagprogramma
- dit mag wel
- dat mag niet
Terwijl ik de regels las, voelde ik van alles: nieuwsgierigheid, spanning, een beetje angst en ook opluchting, want ergens weet ik dat ik dit niet voor niets doe. Over iets meer dan een week geef ik een stukje controle uit handen, zodat ik daarna mijn eigen leven weer meer terug kan krijgen. Dat blijft een bijzondere gedachte. Na één week merk ik dat stoppen niet alleen betekent dat ik geen wijn meer drink, maar dat ik langzaam weer ga voelen en dat is misschien nog wel het spannendste van allemaal.
Soms moet je iets loslaten wat vertrouwd voelt, om ruimte te maken voor iets wat uiteindelijk veel beter bij je past.
Reactie plaatsen
Reacties