Dag 92: wie vangt mij op als ik val?

Gepubliceerd op 18 oktober 2026 om 19:50

Vandaag ben ik bij Anne geweest. We hebben het gehad over iets wat ik steeds beter begin te herkennen bij mezelf: dat ik er aan de buitenkant soms heel anders uitzie dan ik me vanbinnen voel. Neem vorige week; de therapie ging niet door. Mijn reactie? O joh, dat is oké. Komt eigenlijk wel goed uit. Op dat moment meende ik dat ook echt, het was prima, maar later in de week voelde het ineens anders, toen merkte ik dat ik toch richting oranje ging. Ik kan dus op het ene moment oprecht denken dat ik iets niet nodig heb, terwijl ik er later toch behoefte aan blijk te hebben. Alleen heb ik dat op het moment zelf niet altijd door. Dat hebben we vandaag besproken. Ik mag dit meer delen met de mensen om me heen. Ook als ik zelf nog niet helemaal weet wat ik nodig heb, want dit is wel precies het lastige: als ik zeg dat ik geen hulp nodig heb, kan het best zijn dat ik die hulp eigenlijk wel nodig heb alleen voel ik dat zelf op dat moment nog niet.

En toen kwam bij mij een vraag die me diep raakte. Het was eigenlijk niet eens een vraag. Ik was iets aan het uitleggen, maar ik kwam er niet goed uit en in ene was dit gevoel er: Wie vangt mij op als ik val? Alleen al als ik die vraag opschrijf, lopen de tranen weer over mijn wangen. Met mijn verstand weet ik echt wel dat ik lieve mensen om me heen heb. Mensen die om me geven en die er voor me willen zijn, maar mijn gevoel lijkt daar heel anders over te denken en dat vind ik moeilijk om te begrijpen. Want hoe kan het dat je met je verstand weet dat je niet alleen bent, maar dat het vanbinnen toch zo kan voelen? Ik weet het niet. Misschien vind ik het makkelijker om zelf sterk te zijn, dingen te regelen en te zeggen dat het allemaal wel goed komt, dan om te laten zien dat ik het even niet weet, want wat gebeurt er als ik dat wel doe? Als ik niet degene ben die alles aankan? Als ik niet degene ben die zegt dat het prima gaat? Als ik toegeef dat ik hulp nodig heb, terwijl ik zelf nog niet eens precies weet welke hulp dat is? Dat zijn vragen waar ik nog wat mee te onderzoeken heb. We zijn bezig om mij beter in kaart te brengen, zodat ik mezelf beter leer kennen, maar ook zodat zij mij beter leert kennen, dit kan mij helpen in de therapie. Wat ik wel weet, is dat mijn hoofd en mijn gevoel niet altijd op één lijn zitten.

Vandaag zijn we begonnen met mijn karaktereigenschappen en dat lijstje is best interessant. Ik ben op zoek naar een thrill, ben extravert, vind het lastig om grenzen aan te geven, ben zelfkritisch en perfectionistisch. Ik kan chaotisch zijn en onzeker. Ik heb soms een houding waarbij ik mezelf onbewust groter voordoe dan ik me vanbinnen voel en dan is er nog iets: mezelf kwetsbaar opstellen. Niet bepaald de makkelijkste eigenschap om mee aan de slag te gaan. Als ik het zo op een rijtje zie, herken ik best veel. Het zijn eigenschappen die me op bepaalde momenten waarschijnlijk ook geholpen hebben, maar die me misschien ook in de weg kunnen zitten. Want als ik gewend ben om sterk over te komen, hoe laat ik dan zien dat ik me soms helemaal niet sterk voel? Als ik gewend ben om zelf mijn problemen op te lossen, hoe vraag ik dan om hulp? En als ik zelf nog niet weet wat ik nodig heb, hoe kan ik dat dan van een ander verwachten?

Ik denk dat het begint met het te bespreken. Dat ik niet alleen vertel hoe het met me gaat als ik het zelf al helemaal op een rijtje heb, maar ook als ik nog zoekende ben. Dat ik niet pas aan de bel trek als ik al in het rood zit, maar eerder durf te zeggen: Ik weet het even niet. Wil je misschien gewoon even bij me zijn? 

Wie vangt mij op als ik val… Nooit gedacht dat dit zo diep zou binnenkomen.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.

Maak jouw eigen website met JouwWeb